II SAB/Lu 356/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.H. na przewlekłość postępowania Starosty w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów - w zakresie wniosku J. H. z dnia 12 lutego 2017 r. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 356/13 p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 356/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając skargę J. H. na przewlekłość postępowania Starosty, zobowiązał ten organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 sierpnia 2003 r. w sprawie o wznowienie postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu scalenia gruntów zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], w terminie 14 dni od zwrotu akt administracyjnych z odpisem prawomocnego wyroku (pkt I sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku), a także wymierzył Staroście grzywnę w wysokości 1000 zł (pkt III sentencji wyroku). Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony skarżącemu w dniu 9 grudnia 2013 r. (potwierdzenie odbioru - k. 59 akt sądowych). W dniu 1 marca 2017 r. (data nadania – k. 157 akt sądowych) J.H. złożył do Sądu pismo datowane na 12 lutego 2017 r., zawierające (w pkt 2) wniosek "o pełne rozpoznanie złożonej skargi z dnia 14 maja 2013 r. w zakresie pkt 4 skargi" (wskazany punkt skargi zawierał żądanie przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 40.000 zł). Skarżący podniósł, że sprawa wymaga uzupełnienia wydanego wyroku w powyższym zakresie, "ponieważ skarga została uwzględniona w całości bez elementów odrzuconych". Powyższe żądanie zostało zakwalifikowane przez Sąd jako wniosek o uzupełnienie powołanego na wstępie wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku podlega odrzuceniu, jako złożony po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a." strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie zaś do treści § 1a cyt. artykułu wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym. Wydany w niniejszej sprawie wyrok z dnia 13 listopada 2013 r. został wraz z uzasadnieniem z urzędu doręczony skarżącemu w dniu 9 grudnia 2013 r. Czternastodniowy termin do złożenia ewentualnego wniosku o uzupełnienie tego orzeczenia upływał zatem w dniu 23 grudnia 2013 r. Nie budzi więc wątpliwości, że wniosek skarżącego złożony w tym przedmiocie dopiero w dniu 1 marca 2017 r. jest wnioskiem spóźnionym i jako taki podlega odrzuceniu na podstawie art. 157 § 1a p.p.s.a. Ubocznie wypada wskazać, że skarżący składał już w tej sprawie (zachowując termin określony w art. 157 § 1 p.p.s.a.) wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. m.in. w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku zawartego w pkt 4 jego skargi 14 maja 2013 r. Co więcej, wniosek ten został przez Sąd uwzględniony wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., którym uzupełniono wyrok z dnia 13 listopada 2013 r. m.in. o orzeczenie o odrzuceniu skargi w części dotyczącej zasądzenia od Starosty na rzecz skarżącego kwoty 40.000 zł (k. 89 akt sądowych). Wskazany wyrok rektyfikujący wcześniejsze orzeczenie został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego – [...] B. K. w dniu 12 maja 2014 r. (duplikat potwierdzenia odbioru – k. 149 akt sądowych). W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji postanowienia.