II SAB/Lu 37/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie niedoręczenia dwóch decyzji w sprawie świadczeń z pomocy społecznej przysługujących rodzinie zastępczej I. oddala skargę; II. przyznaje [...] J. D. – K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 /dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/ w tym VAT 52,80 /pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/ tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. T. G. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które - jak twierdzi - nie doręczyło jej dwóch wydanych prawdopodobnie w kwietniu 2006r. decyzji w sprawach o sygnaturach SKO [...] i SKO [...], które były następnie przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawach II SA/Lu 686/06, II SA/Lu 685/06 i II SA/Lu 4/07. Skarżąca podniosła, że dwukrotnie tj. w dniu 14 lipca i 6 listopada 2006r. zwracała się na piśmie o doręczenie decyzji, jednak Kolegium nie nadesłało jej decyzji, lecz tylko ją poinformowało, że decyzje znajdują się w aktach sądowych i mogą być doręczone dopiero po zwrocie akt z Sądu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił jednocześnie, że skarga dotyczy niedoręczenia dwóch decyzji: - z dnia [. ..], znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] w przedmiocie udzielenia rodzinie zastępczej pomocy pieniężnej na pokrycie kosztów utrzymania umieszczonego w niej dziecka A. C. (poprzednie nazwisko G.) od dnia 1 czerwca 2004r. do 31 grudnia 2004r. w wysokości 60 % podstawy, o której mowa w art. 78 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, pomniejszonej o kwotę odpowiadającą 50 % dochodu dziecka, nie mniej jednak niż 10 % oraz w przedmiocie ustalenia wysokości pomocy na kwotę 972,60 zł miesięcznie - z dnia [...] znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] w przedmiocie udzielenia rodzinie zastępczej pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania umieszczonego w niej dziecka N. C. od dnia 1 czerwca 2004r. do 31 sierpnia 2004r. w wysokości 40 % podstawy, o której mowa w art. 78 ust.2 ustawy o pomocy społecznej, pomniejszonej o kwotę odpowiadającą 50 % dochodu dziecka, nie mniej jednak niż 10 % oraz w przedmiocie ustalenia wysokości pomocy na kwotę 648,40 zł miesięcznie. Organ stwierdził w pierwszej kolejności, że obie decyzje – wbrew zarzutom skargi - zostały doręczone skarżącej w trybie zastępczym na podstawie art. 44 § 4 kpa w dniu 9 maja 2006r. Ponadto podniósł, że w przedmiocie tych decyzji orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny, który postanowieniami z dnia 12 grudnia 2006r. w sprawach o sygn. akt II SA/Lu 685/06 (dotycząca decyzji [...]) i II SA/Lu 686/06 (dotycząca decyzji [...]) odrzucił skargi T. G. na obie decyzje. W tej sytuacji nie można zarzucić Kolegium bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu zgodności działania organu z prawem. (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz.1269) Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art.35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87) W świetle art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skarżąca zarzuca, że nie doręczono jej dwóch decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jak wynika z akt sprawy Kolegium przedmiotowe decyzje doręczyło skarżącej w trybie zastępczym na podstawie art. 44 kpa. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dniu w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1), a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia ,w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 ). Warunkiem zastosowania tego przepisu jest to, aby adresat pisma istotnie mieszkał pod wskazanym adresem, a jedynie nie jest możliwe doręczenie mu pisma w sposób przewidziany w art. 42 i 43 kpa tj. osobiście lub dorosłemu domownikowi (por. postanowienie SN z dnia 22 marca 1995r., II CRN 4/95, niepubl.). Adres, na który doręczono skarżącej przedmiotowe decyzje jest rzeczywistym adresem jej zamieszkania, wskazanym przez nią jako adres do korespondencji. Skierowanie decyzji na wskazany przez skarżącą adres było zatem prawidłowe i wywołało skutek doręczenia, o którym mowa w art. 44 § 4 kpa. Poczta zachowała tryb doręczenia, o którym mowa w art. 44 kpa: dwukrotnie awizowała przesyłki zawierające przedmiotowe decyzje tj. w dniu 21 kwietnia 2006r. i następnie w dniu 2 maja 2006r., przechowując pismo w placówce pocztowej (zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 kpa) przez okres 14 dni, liczonym od dnia pierwszego awizowania, a następnie po upływie tego terminu, w dniu 6 maja 2006r. zwróciła pisma organowi. Nie zasługują na uwzględnienie argumenty skarżącej, że doręczenie nie nastąpiło, ponieważ skarżąca była nieobecna w domu. Skarżąca miała obowiązek informować organ o wszelkich zmianach swojego miejsca zamieszkania, o czym była przez organ pouczona (pismo z dnia 28 lutego 2006r., k. 151 i 173 akt administracyjnych) Z tych względów nie ma podstaw do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wykonania czynności, wskazanych w art.149 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić na mocy art.151 powołanej wyżej ustawy.