II SAB/Lu 37/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie; 2. zwrócić skarżącemu od Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania. W dniu 30 kwietnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga Z.. D. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w C. S. w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 27 lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły Podstawowej wniósł o jej oddalenie. Z dniem 31 sierpnia 2012 r., na mocy uchwały Rady Gminy S. z dnia [...]., Nr [...], Szkoła Podstawowa w C. S. uległa likwidacji. W tym dniu ustał również byt prawny dyrektora szkoły jako jej organu. W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego ustalono, że ogólnym następcą prawnym zlikwidowanej szkoły jest Gmina S. reprezentowana przez wójta. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podjął postępowanie z udziałem Gminy S. reprezentowanej przez Wójta Gminy. Na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. skarżący cofnął skargę i wniósł o zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W związku z tym, iż skarżący cofnął skargę, do czego był uprawniony na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), a nadto nie zachodzą podstawy do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu