II SAB/Lu 37/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. W dniu [...] r. skarżąca A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na nieudostępnieniu jej informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...] wniesionego droga elektroniczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości uzasadnionej uwzględnieniem przez organ wniesionej do sądu skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. (odpowiedź na skargę – k. 5-7). W piśmie z dnia 11 lutego 2015 r. skarżąca cofnęła skargę (k. 14 akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Według zaś przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W okolicznościach faktycznych tej sprawy cofnięcie skargi jest dopuszczalne w rozumieniu art. 60 p.p.s.a., gdyż okoliczności wyłączające możliwość cofnięcia skargi w niniejszej sprawie nie zachodzą. Dlatego też – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 2 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć. Z przytoczonych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.