II SAB/Lu 38/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2011 r. sprawy ze skargi Spółka E. w C. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oddala skargę. Wnioskiem z dnia 27 października 2008 r. E. H. T. E. Spółka z o.o. wystąpiła do Marszałka Województwa o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem odzysku i recyklingu oraz zbierania i czasowego magazynowania odpadów na terenie miasta R. F. Pismem z dnia 6 lutego 2009 r., Marszałek Województwa powołując się na art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251) o zaopiniowanie wniosku wystąpił do Burmistrza Miasta. Z kolei pismem z dnia 19 lutego 2009 r., Burmistrz poinformował spółkę o wszczęciu postępowania i wezwał do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia oraz potwierdzenia zgłoszenia o zmianie sposobu użytkowania i braku sprzeciwu właściwego organu w stosunku do zgłoszenia, w formie oświadczenia wnioskodawcy bądź potwierdzonej kopii powiadomienia właściwego organu o braku sprzeciwu. Postanowieniem z dnia [...] Marszałek Województwa działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 kpa zawiesił postępowanie w sprawie wniosku spółki. Z kolei spółka pismem z dnia 5 marca 2009 r. wystąpiła do Burmistrza Miasta o zawieszenie postępowania dotyczącego opinii. W odpowiedzi organ postanowieniem z dnia [...], zawiesił postępowanie. Z kolei decyzją Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2009 r., stwierdzono nieważność postanowienia Marszałka Województwa z dnia [...]. Po tym rozstrzygnięciu Marszałek Województwa decyzją z dnia [...], nie czekając na opinię Burmistrza, udzielił spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstałych w związku z prowadzeniem zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z uwzględnieniem odzysku i zbierania odpadów w obiekcie w R. F. przy ul. C. 20. Spółka wniosła zażalenie na niezałatwienie przez Burmistrza Miasta sprawy w terminie, które uznane zostało za niezasadne. W tej sytuacji spółka wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wydania opinii. W skardze zażądano zobowiązania Burmistrza Miasta do zaopiniowania wniosku oraz stwierdzenia, że mająca miejsce bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi zarzucono organowi, że poprzez wzywanie skarżącej spółki do uzupełnienia braków wniosku i niewydania odmowy zaopiniowania wniosku przedłużał postępowanie. Ponadto podniesiono, że bezczynność organu naraziła spółkę na znaczne straty majątkowe, ograniczyła możliwość jej rozwoju oraz odsunęła w czasie powstanie nowych miejsc pracy w regionie miasta R. F. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że zawieszenie postępowania nastąpiło na wniosek strony skarżącej, w związku z czym jego podjęcie przez Burmistrza Miasta przed upływem trzech lat od zawieszenia może mieć miejsce jedynie po złożeniu wniosku przez skarżącą spółkę czy też wycofaniu się Marszałka Województwa z żądania wydania opinii. Do dnia zaś wniesienia skargi spółka nie wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania i nie minął też trzyletni termin od wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, pozwalający na jego podjęcie z urzędu i następnie umorzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zachodzi wówczas, gdy organ administracji nie wydaje w terminie ustawowym decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności i w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy nie wydał przewidzianego przepisami prawa aktu administracyjnego albo nie podjął określonych czynności. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy nie pozwala przyjąć, aby prowadząc postępowanie uzgodnieniowe Burmistrz Miasta pozostawał w bezczynności. W myśl art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów na wniosek marszałka województwa prowadzącego postępowanie w zakresie wydania zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów zobowiązany jest zaopiniować wniosek. Z wnioskiem o wydanie opinii do Burmistrza Miasta wystąpił prowadzący postępowanie Marszałek Województwa. Wniosek ten wpłynął do Urzędu Miasta w dniu 11 lutego 2009 r. (k. 52 akt adm.). Dzień ten określa datę rozpoczęcia postępowania przez Burmistrza w sprawie zaopiniowania wniosku skarżącej spółki. Opinia, o której stanowi art. 26 ust. 5 ustawy o odpadach wydawana jest w trybie art. 106 k.p.a., który w § 3 przewiduje, że organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, zobowiązany jest przedstawić ją niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. Artykuł 64 § 2 k.p.a. stanowi natomiast, że jeżeli podanie (wniosek) nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa organ, do którego podanie wniesiono wzywa wnoszącego do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W sprawie niniejszej Burmistrz Miasta pismem z dnia 19 lutego 2009 r. (k. 50 – 51 akt adm.), które skarżąca spółka otrzymała w dniu 26 lutego 2009 r. (k. 49 akt adm.) poinformował ją o wszczęciu postępowania uzgodnieniowego i jednocześnie wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia braków wniosku o pozwolenie na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem odzysku i recyklingu oraz zbierania i czasowego magazynowania odpadów na terenie miasta R. F. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca spółka wniosła o zawieszenie postępowania (k. 46 akt adm.). Wniosek ten Burmistrz Miasta uwzględnił zawieszając postępowanie uzgodnieniowe postanowieniem z dnia [...] ( postanowienie doręczono spółce w dniu 23 marca 2009 r. k. 44 akt adm.). Z akt sprawy nie wynika, aby Spółka wnosiła o jego podjęcie. Nie można zatem organowi opiniującemu zarzucić, że w ustawowym terminie nie wydał opinii. W myśl art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może bowiem podejmować jedynie czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Bezpośrednim procesowym skutkiem zawieszenia postępowania jest natomiast wstrzymanie biegu wszelkich terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 103 k.p.a.). Tak więc od dnia uprawomocnienia się postanowienia o zawieszeniu postępowania, w sprawie niniejszej nie biegną żadne terminy przewidziane w k.p.a. Nie biegnie więc też termin do wydania opinii z art. 106 § 3 k.p.a. W kontekście powyższych rozważań ostatecznie przesądza to o braku możliwości przypisania Burmistrzowi Miasta bezczynności w postępowaniu dotyczącym zaopiniowania wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem odzysku i recyklingu oraz zbierania i czasowego magazynowania odpadów na terenie miasta. Skoro bowiem nie biegnie termin do wydania opinii, czyli w przedmiotowej sprawie do jej załatwienia, a zdarzenie skutkujące wstrzymaniem biegu terminu miało miejsce przed jego upływem, nie można mówić o bezczynności organu zobowiązanego do wydania opinii. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) skargę należało oddalić.