II SAB/Lu 38/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie niezawiadomienia o wniesieniu zażalenia na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2012r. w sprawie wydania uwierzytelnionej kopii umowy - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić Z. W. przyznania prawa pomocy. Z. W. w skardze na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie niezawiadomienia – na podstawie art. 131 K.p.a. - o wniesieniu zażalenia na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2012r. w sprawie wydania uwierzytelnionej kopii umowy wniósł o przyznanie prawa pomocy. Sąd zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może być uwzględniony. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa (materialnego i formalnego) niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 P.p.s.a. Czynność, o której mowa w art. 131 K.p.a., polegająca na zawiadomieniu stron o wniesieniu odwołania (która dotyczy również zażalenia, zgodnie z art. 144 K.p.a.), pozostaje natomiast poza kategorią spraw objętych tymi przepisami, w szczególności nie należy ona do innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4). Skarga w niniejszej sprawie jest zatem oczywiście bezzasadna, dlatego nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie. W związku z tym Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.