II SAB/Lu 38/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L. dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. do załatwienia wniosku wskazanego w pkt I; IV. zasądza od Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 27 marca 2022 r. J. M. (dalej jako: skarżący), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. (dalej jako: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.), poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu na wniosek skarżącego informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że 8 marca 2022 r. zwrócił się do organu z wnioskiem dotyczącym informacji odnośnie do działań podejmowanych w kwestii wprowadzenia tymczasowej organizacji ruchu w ciągu ulic W. - al. T. polegającej na miejscowym ograniczeniu prędkości do 40 km/h, w szczególności o: terminie ustawienia znaków B-33 (40), terminie zasłonięcia znaków B-33 z wyższym ograniczeniem, wykonawcy tych czynności. Organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek. W związku z tym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z 8 marca 2022 r. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o umorzenie postępowania w sprawie w całości z uwagi na usunięcie bezczynności organu przez udzielenie w dniu 31 marca 2022 r. żądanych informacji. Organ podniósł, że skarżący po upływie terminu na udzielenie informacji publicznej nie kontaktował się z organem, a od razu złożył skargę na bezczynność organu. Organ udzielił odpowiedzi z 9-dniowym opóźnieniem. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga zasługuje w części na uwzględnienie, gdyż Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L. dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z 8 marca 2022 r. Należy na wstępie przypomnieć, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W sprawie bezsporne jest, że informacje żądane przez skarżącego mają charakter informacji publicznej, a Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L. jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Stosownie do art. 1 ust. 1 i u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Taki charakter bezsprzecznie mają informacje dotyczące organizacji ruchu drogowego na drogach publicznych. Wobec powyższego organ powinien był załatwić wniosek skarżącego w trybie i terminie przewidzianym w u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku. Bezsporne jest, że organ uwzględnił wniosek skarżącego i udostępnił żądaną informację, uczynił to jednak z opóźnieniem, już po skierowaniu do Sądu skargi na bezczynność (9 dni po upływie ustawowego terminu). W tej sytuacji, wobec ustania bezczynności na dzień rozpatrywania skargi, należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalniało jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia bezczynności oraz tego, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, jakkolwiek bezczynność organu jest bezsprzeczna, to jednak, ze względu na niewielkie opóźnienie, nie może być zakwalifikowana jako rażąca, nie jest bowiem wynikiem złej woli organu, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej. Udostępnianie informacji publicznej, jakkolwiek istotne, nie jest jednak głównym zadaniem organu, a sądowi z urzędu znany jest fakt, że skarżący kieruje setki wniosków dotyczących organizacji ruchu drogowego do organów odpowiedzialnych za zarządzanie drogami publicznymi w całym kraju. Argumenty te uzasadniają rozstrzygnięcia zawarte w punktach I i II sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., przyznając skarżącemu zwrot kosztów w kwocie, obejmującej uiszczony wpis od skargi. Skarżący nie wykazał, aby poniósł inne koszty postępowania, podlegające zwrotowi.