II SAB/Lu 39/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Starosty w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości I. zobowiązuje Starostę do wydania w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się niniejszego wyroku decyzji rozstrzygającej wniosek J. G. o zwrot wywłaszczonej nieruchomości; II. zasądza od Starosty na rzecz J. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze z dnia 14 lipca 2006 r. J. G. zarzuca Staroście bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Wskazuje, że wniosek w tej sprawie złożyła piętnaście miesięcy temu. Podnosi, iż postanowieniem Wojewody z dnia [...]. wyznaczony został dodatkowy termin do załatwienia sprawy do dnia 30 czerwca 2006 r. Postanowienie to – jak wyjaśnia – wydano po rozpoznaniu wniesionego przez nią zażalenia na bezczynność Starosty. W odpowiedzi na skargę Starosta wnosi o jej oddalenie. Argumentuje przy tym, że pismem z dnia 5 czerwca 2006 r. poinformowano pełnomocnika J. G. że zbadano akta sprawy i stwierdzono możliwość zwrotu tylko części wywłaszczonych nieruchomości. Jednocześnie wyjaśniono, że strona powinna przedłożyć – stosownie do art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyjaśnia również, że stanowisko organu w sprawie konieczności dostarczenia takiej decyzji – odnoszącej się do części gruntów, na których nie zrealizowano celu wywłaszczenia – podtrzymano w piśmie z dnia 28 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Tryb postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości normują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W sprawach nieuregulowanych w tej ustawie, w tym w odniesieniu do terminu rozpoznania przez organ wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości – zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, stosownie do art. 35 § 1 kpa, że załatwienie sprawy przez organ administracji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki. Rozpatrzenie złożonego w dniu 24 lutego 2006 r. wniosku skarżącej o zwrot nieruchomości wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zatem załatwienie przedmiotowego wniosku powinno nastąpić nie później niż w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem, zakończenie postępowania powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie Starosta uchybił temu terminowi i pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Tym samym uzasadniony jest zarzut skarżącej J. G. co do bezczynności organu w załatwieniu jej wniosku. O bezczynności organu administracji publicznej bowiem można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął postępowanie, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go w terminie decyzją, postanowieniem lub innym aktem. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Obojętne jest więc, skoro w myśl art. 35 § 1 kpa organ administracji publicznej ma działać bez zbędnej zwłoki, czy przekroczenie przez organ ustawowego terminu odnoszącego się do podjęcia lub dokonania czynności ma charakter zawiniony, czy też niezawiniony. Termin przewidziany przez ustawodawcę w art. 35 § 3 kpa został przez organ w rozpoznawanej sprawie w oczywisty sposób naruszony. Został także naruszony ustalony przez Wojewodę dodatkowy termin załatwienia sprawy, przy czym – co trzeba wyraźnie podkreślić – nie odniosło pożądanego skutku złożone przez skarżącą J. G. pismo z dnia 9 czerwca 2006 r. zawierające wezwanie o rozpoznanie wniosku. Organ nie wydał jednak decyzji aczkolwiek świadom był tego, że zwrotowi może podlegać część nieruchomości, o czym świadczy zarówno pismo organu z dnia 5 jak i 28 czerwca 2006 r. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. jp