II SAB/Lu 39/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta w przedmiocie niewłaściwie funkcjonującej wentylacji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący K. S. wniósł w dniu 10 stycznia 2014r. skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta w przedmiocie niewłaściwie funkcjonującej wentylacji. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Jednym ze środków zaskarżenia jest zażalenie, które przysługuje stronie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy (w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 37 § 1 K.p.a.). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem skarga dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta, a zatem skarżący powinien najpierw wnieść zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako organu wyższego stopnia, a dopiero potem miałby on prawo wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji. Tymczasem skarżący w wykonaniu wezwania skarżącego przez Sąd – w piśmie z dnia 17 lutego 2014r. oświadczył, że nie składał do organu wyższego stopnia zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa, gdyż nie wiedział o takim obowiązku. Z uwagi zatem na to, że skarżący nie zachował trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Okoliczność, że skarżący nie wiedział o obowiązku wcześniejszego wniesienia zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, które nie stanowi przeszkody do ewentualnej ponownej skargi na bezczynność z zachowaniem ustawowego trybu. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.