II SAB/Lu 397/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 15 kwietnia 2013 r. dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych - w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia 4 czerwca 2013 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 15 kwietnia 2013 r., dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie mu "pomocy prawnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość jej uwzględnienia, a przede wszystkim gdy skarga podlega odrzuceniu. Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem skarga Z. W., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Jednym ze środków zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia, do którego strona mogłaby wnieść zażalenie (art. 37 § 1 k.p.a.). Z treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Z. W. złożył do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tym samym piśmie z dnia 4 czerwca 2013 r., w którym zawarł skargę do Sądu. Równoczesne wniesienie środka zaskarżania, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. i skargi do sądu administracyjnego, czyni tę skargę przedwczesną, przez co nie może być ona rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym należy uznać, że skarga Z. W. odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.