II SAB/Lu 400/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zasiłku celowego specjalnego na zakup bojlera i opału - w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania Z. W. prawa pomocy. Z. W. złożył do Sądu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zasiłku celowego specjalnego na zakup bojlera i opału. Jednocześnie skarżący zwrócił się o ustanowienie "pomocy prawnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Skarga kwalifikuje się do odrzucenia w szczególności wówczas, gdy została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., to jest gdy skarżący złożył skargę, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Brak wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a., występuje nie tylko wówczas, gdy skarżący nie wniósł środka zaskarżenia przysługującego mu w administracyjnym toku instancji, ale również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009 r., II GSK 947/08,Legalis; A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu..., s. 193). Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdy organem pozostającym w bezczynności jest samorządowe kolegium odwoławcze. W dniu 5 czerwca 2013 r. skarżący złożył w jednym piśmie (datowanym na dzień 2 czerwca 2013 r.): - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, - skargę na bezczynność Kolegium w tejże sprawie adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało możliwości ustosunkowania się do tego wezwania i ewentualnego usunięcia stanu bezczynności przed złożeniem skargi na bezczynność. Oznacza to, że w niniejszej sprawie Z. W. przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji, co oznacza oczywistą bezzasadność jego skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.