II SAB/Lu 402/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skargi z dnia [...] stycznia 2013 r. dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie usług opiekuńczych w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 5 czerwca 2013 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skargi z dnia 28 stycznia 2013 r. dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie usług opiekuńczych, żądając przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącej w administracyjnym toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., to jest gdy skarżący złożył skargę, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia albo - gdy organem pozostającym w przewlekłości jest samorządowe kolegium odwoławcze - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie T. W. przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji. W dniu 5 czerwca 2013 r. skarżąca złożyła w jednym piśmie: - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie, skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, - skargę na przewlekłość postępowania Kolegium w tejże sprawie, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Brak wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., ma miejsce nie tylko wówczas, gdy skarżący nie wniósł środka zaskarżenia przysługującego mu w administracyjnym toku instancji, ale również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009 r., II GSK 947/08,Legalis; A. Kabat, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, wyd. III, s. 172). Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w Kolegium w tym samym dniu, co skarga do tutejszego sądu na przewlekłość postępowania Kolegium w niniejszej sprawie, organ nie miał możliwości ustosunkowania się do wezwania. Wobec niewyczerpania przez skarżącą środka zaskarżenia, jaki służył jej w administracyjnym toku instancji, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, co oznacza oczywistą bezzasadność tej skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.