II SAB/Lu 41/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca),, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie świadczenia z pomocy społecznej oddala skargę. W dniu 24 lipca 2006 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, wskazując, iż skarga dotyczy sprawy której przedmiotem są świadczenia z pomocy społecznej. Skarżący podnosi, że organ nie wydał decyzji administracyjnych rozstrzygających sprawy wszczęte na skutek wniosków skarżącego z dnia 9, 16 i 21 czerwca 2006 r. w których domagał się przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Skarżący we wnioskach wskazał na złą sytuacje finansową i brak środków na zaspakajanie potrzeb życiowych. Skarżący ponadto złożył w dniu 16 czerwca 2006 r. i 17 lipca 2006 r. zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej . W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Wskazał, że w sprawie wniosku z dnia 9 czerwca 2006 r. strona pismem z dnia 13 czerwca 2006 r. została wezwana przez Kierownika OPS do sprecyzowania niniejszego wniosku. Powyższe wezwanie M. W. zaskarżył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarga została przekazana do Kolegium i do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę organ nie otrzymała informacji o sposobie załatwienia skargi. Wniosek z dnia 16 czerwca 2006 r. został rozpatrzony decyzjami z dnia [...] nr [...] i [...], zgodnie z którymi zostały przyznane zasiłki: okresowy i celowy. Odnośnie wniosku z dnia 21 czerwca 2006 r. organ wskazał, że został on postanowieniem Kierownik Ośrodka z dnia 7 lipca 2006 r. przekazany do Urzędu Gminy celem rozpatrzenia według właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z zapisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej - "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach m. in. dotyczących bezczynności organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Z tego unormowania wynika, że skarga na bezczynność może dotyczyć działalności każdego organu administracji publicznej. Jednakże dla rozstrzygnięcia kwestii, czy dany organ administracji pozostaje w bezczynności czy też nie, należy uprzednio stwierdzić, czy miał on prawny obowiązek załatwienia danej sprawy administracyjnej. Tylko wówczas, gdy pomimo istnienia takiego obowiązku organ nie podjął wymaganych czynności koniecznych dla załatwienia danej sprawy, bądź nie załatwił jej w terminach określonych przez prawo, można mówić o bezczynności. W sprawie niniejszej skarżący zarzuca bezczynność Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie przyznania pomocy społecznej na wskazane przez niego cele. Tymczasem, jak wynika z akty sprawy organ nie pozostawał w bezczynności w stosunku do złożonych wniosków. W ocenie Sądu analizowana pod kątem zgodności z prawem skarga M. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem ten organ - zgodnie z ustawowym obowiązkiem podjął działania, ustosunkowując się do wszystkich wniosków skarżącego. Na wstępie należy wskazać, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy - w myśl art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego - zażalenie - na niezałatwienie sprawy w terminie. W świetle akt sprawy tryb zażaleniowy został przez skarżącego wyczerpany przed wniesieniem skargi do Sądu. Zażalenie na bezczynność organu I instancji zostało złożone do Samorządowego kolegium Odwoławczego w dniu 16 czerwca 2006 r. i następnie w dniu 17 lipca 2006 r. Zgodnie z art. art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) kodeks postępowania administracyjnego - dalej "kpa"- organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Jednak załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 2). W sytuacji nie dotrzymania wskazanych terminów organ ma obowiązek zawiadomić stronę o tym fakcie, podając jednocześnie przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek zawiadomienia strony o wszelkiej zwłoce w załatwieniu sprawy rozciąga się na przypadki zależne od organu administracji, jak również od niego niezależne. Wskazana powyżej regulację prawną właściwie organ zastosowała w odniesieniu do wnioski M. W. z dnia 16 czerwca 2006 r. Jak wynika z akt sprawy organ odnośnie tego wniosku pismem z dnia 20 lipca 2006 r. powiadomiła stronę, iż jego wniosek nie może być rozpatrzony w terminie ustawowym z uwagi na zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy oraz karty aktywności zawodowej bezrobotnego. W związku z powyższym organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 18 sierpnia 2006 r. Następnie po otrzymaniu wskazanych dokumentów organ wydał dwie decyzje z dnia [...] . nr [...] i [...], zgodnie z którymi został przyznany skarżącemu zasiłek okresowy na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz zasiłek celowy w wysokości 150 złotych. Odnośnie pozostałych wniosków tj. z dnia 9 i 21 czerwca 2006 r. organ również nie pozostawał bezczynny, podejmując niezwłocznie czynności służące załatwieniu wniosków. Wniosek z dnia 9 czerwca 2006 r. o treści cyt. "wniosek o świadczenia ustawowe", wobec tak sformułowanego żądania nie mógł zostać rozpatrzony, w związku z czym organ właściwe wezwał stronę do sprecyzowania wniosku (wezwanie z dnia 23 czerwca 2006 r. Nr [...]). Przepisy postępowania administracyjnego nakładają obowiązki odpowiedniego zachowania nie tylko na organy administracji publicznej, ale również na obywatela. Strona postępowania domagając się od organu rozpatrzenia danej sprawy powinna jasno i precyzyjne określać swe żądania. Nie odnoszą żadnych skutków prawnych pisma strony wnoszone jedynie w oparciu o wyobrażenia strony, a nie mające oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Nie zgadzając się z treścią wezwania strona złożyła na nie skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego mimo, iż od wezwanie nie przysługuje żaden środek odwoławczy. A zatem strona w wyniku własnych działań, poprzez brak sprecyzowania wniosku doprowadziła do braku możliwości jego rozpatrzenia, ustosunkowania się przez organ i w efekcie wydania rozstrzygnięcia kończącego sprawę. Zarzut odnośnie ostatniego wniosku z dnia 21 czerwca 2006 r. w stosunku do którego w ocenie skarżącego organ pozostawał bezczynny również nie zasługuje na uwzględnienie. Organ właściwie zinterpretował treść wniosku, który dotyczył sprawy prowadzonej przez Urząd Gminy (dodatek mieszkaniowy) i słusznie postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2006 r. przekazał wniosek do rozpatrzenia temu organowi według właściwości. Wskazać należy, iż każdy organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać zarówno swoją właściwość rzeczową, miejscowa oraz instancyjną. Zaniechanie zbadania przez organ właściwości, którego następstwem może być jej brak w danej sprawie powoduje, że decyzja wydana w takim postępowaniu dotknięta jest wadą nieważności (art. 151 § 1 pkt 1 kpa). Organ właściwie ustalił rodzaj sprawy której rozpoznania i rozstrzygnięcia strona żądała i właściwie zastosował instytucje przekazania podania organowi właściwemu do zbadania sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził brak merytorycznych podstaw do wydania wyroku przewidzianego w art. 149 ppsa. Uznając zatem, że Kierownik Ośrodka pomocy Społecznej nie dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosków M. W., skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie przepisu art. 151 ppsa.