II SAB/Lu 42/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie przywrócenia stanu nieruchomości obowiązującego przed scaleniem p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 lutego 2009 r. skarżący S. K. wniósł do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie przywrócenia stanu nieruchomości obowiązującego przed scaleniem. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 kwietnia 2009 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi składał zażalenie na bezczynność Starosty do organu wyższego stopnia - pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżący wyjaśnił, iż odrębnego zażalenia na bezczynność Starosty nie składał. Podniósł jednak, że skarga, jak również szereg pism, było składanych za pośrednictwem Wojewody , co oznacza, iż organ ten wiedział o wszystkich podejmowanych przez skarżącego krokach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu niedopuszczalności. Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że S. K. przed wniesieniem skargi nie wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad Starostą , tj. do Wojewody . Wobec tego nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W tym miejscu wskazać należy, iż żadne z pism składanych w ostatnim okresie do Wojewody - na które powołuje się skarżący - nie stanowi zażalenia na bezczynność Starosty . Żadne z tych pism nie jest skierowane do organu wyższego stopnia i żadne nie zawiera wniosku o ponaglenie Starosty do podjęcia żądanych przez stronę działań. Samo zaś składanie pism kierowanych do Starosty w siedzibie Wojewody nie spełnia warunku złożenia zażalenia, o jakim mowa w art. 37 k.p.a. Wskazać nadto należy, iż przedmiotowa skarga jest również niedopuszczalna w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., na który powołuje się skarżący. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W kontekście przywołanej treści przepisu wskazać należy, iż po pierwsze warunkiem skutecznego wniesienia skargi w tym trybie jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy – czego skarżący nie uczynił, a po wtóre tryb ten dotyczy bezczynności organu w sytuacji wydania przez sąd wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie tut. Sąd wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 130/08 oddalił skargę S. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. dotyczącą umorzenia postępowania scaleniowego w zakresie działki nr [...] i przywrócenia stanu prawnego i faktycznego tej działki. W związku z takim rozstrzygnięciem Sądu nie można wywodzić, iż organ miał obowiązek wydania stosownego aktu lub dokonania czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego, gdyż takowe wyrokiem oddalającym skargę zostało prawomocnie zakończone. W oparciu o powyższe, skarga S. K. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.