II SAB/Lu 42/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku okresowego i zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 19 kwietnia 2012 r. A. S. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku okresowego i zasiłku celowego. W skardze wskazał, iż wraz z bratem D. S. od dnia 24 lutego 2012 r. bezskutecznie oczekują na decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej . Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 kwietnia 2012 r. skarga została przesłana do Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Stosownie bowiem do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność są przedmiotem skargi. W dniu 17 maja 2012 r. (data wpływu) Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej przekazał do tut. Sądu skargę A. S. wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. W dniu 23 maja 2012 r. Sekretariat Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – w wykonaniu Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 kwietnia 2012 r. – wezwał A. S. do wyjaśnienia, czy skargę z dnia 19 kwietnia 2012 r. złożył w imieniu własnym, czy w imieniu D. S., a jeśli w imieniu D. S. – do nadesłania pełnomocnictwa. W wezwaniu zaznaczono jednocześnie, że w razie braku odpowiedzi, za skarżącego w niniejszej sprawie zostanie uznany tylko A. S . Wobec niewykonania przez A. S. powyższego wezwania Sąd – zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2012 r. – uznał, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona jedynie przez A.S . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga A. S. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 – 5 tego przepisu. Sytuacja taka zachodzi w szczególności wówczas, gdy skarga została wniesiona przez podmiot, który w sposób oczywisty nie był uprawniony do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., II FSK 1337/06, niepubl.). W myśl art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, o ile brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inne podmioty, którym przepisy szczególne przyznają takie prawo. Z treści wniesionej przez A. S. skargi z dnia 19 kwietnia 2012 r. wynika, iż dotyczy ona bezczynności Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 24 lutego 2012 r. o przyznanie zasiłku celowego i zasiłku okresowego. Wniosek ten (k. 5 akt administracyjnych) został natomiast wniesiony nie przez A. S., lecz przez jego brata D. S . Również zażalenie na przedmiotową bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej , skierowane w administracyjnym toku instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , zostało wniesione przez D. S . Ponadto należy zauważyć, iż wniosek z dnia 24 lutego 2012 r. został merytorycznie rozpoznany przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej , który decyzją z dnia [...] r., Nr [...] odmówił D. S. przyznania zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego, zaś decyzją z dnia [...] r., Nr [...] odmówił mu przyznania zasiłku okresowego. W związku z powyższym brak jest podstaw, by uznać A. S. za stronę postępowania w sprawie wniosku jego brata o przyznanie zasiłku celowego, specjalnego zasiłku celowego oraz zasiłku okresowego. Skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym wszczętym na skutek przedmiotowego wniosku oraz nie wykazał, iż posiada w niniejszej sprawie interes prawny. Nie można również przyjąć, iż A. S. wniósł skargę do tut. Sądu działając jako pełnomocnik D. S , gdyż pomimo doręczenia mu w dniu 28 maja 2012 r. wezwania do wyjaśnienia, kto jest skarżącym w niniejszej sprawie i – ewentualnie – do nadesłania pełnomocnictwa udzielonego mu przez brata, dotychczas nie odpowiedział on na powyższe wezwanie. W takiej sytuacji uzasadnione było uznanie, iż A. S. wniósł w niniejszej sprawie skargę jedynie we własnym imieniu. Biorąc zaś pod uwagę, iż nie posiadał on legitymacji procesowej do zaskarżenia bezczynności zarzucanej Kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej , skargę należało uznać za niedopuszczalną. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.