II SAB/Lu 43/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 5 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. G. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 25 października 2010 r. dotyczącego zasiłków z pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 lipca 2011 r. (data wpływu do organu) D. M . G. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 25 października 2010 r. dotyczącego zasiłków z pomocy społecznej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 sierpnia 2011 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi składał zażalenie na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do organu wyższego stopnia - pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, iż wprowadzone do obowiązujących przepisów prawa zmiany pozwalają na bezpośrednie składanie skarg na bezczynność organów do sądu z wyłączeniem procedury związanej z zażaleniem do organu drugiej instancji. Nadto skarżący do pisma dołączył kopię wymaganego zażalenia złożonego w dniu 18 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z treści art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec treści przywołanych przepisów - wbrew twierdzeniom skarżącego - warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem (ewentualnie wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa) na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wyczerpał wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem sądowej skargi. Co prawda jak wynika z nadesłanych przez niego pism wniósł on zażalenie na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do organu wyższego stopnia, jednakże uczynił to dopiero po wniesieniu skargi zamiast przed jak tego wymaga omawiana procedura. Podsumowując, jeśli dana osoba domaga się od organu podjęcia czynności, najpierw powinna wszcząć postępowanie składając pismo odpowiedniej treści (zażalenie), a następnie bronić swych praw, stosując właściwe środki prawne w zależności od stanowiska organu. Omawiane zażalenie jest swoistym środkiem prawnym służącym przeciwdziałaniu negatywnemu zachowaniu się (bezczynności) organu administracji publicznej. Dopiero wyczerpanie wskazanego trybu uprawnia sąd do badania zasadności skargi. Skarżący nie wyczerpał wskazanego toku postępowania, a jego skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu - z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w postanowieniu.