II SAB/Lu 430/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie wniosku z dnia 20 maja 2013 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 2 lipca 2013 r. Z. W. złożył skargę do Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie nr [...], wszczętej na wniosek z dnia 20 maja 2013 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...] 2012 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku okresowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Brak wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., występuje nie tylko wówczas, gdy skarżący nie wniósł środka zaskarżenia przysługującego mu w administracyjnym toku instancji, ale również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009 r., II GSK 947/08, Legalis; A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 193). Złożenie skargi z naruszeniem art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu (tak jak w przypadku samorządowego kolegium odwoławczego) – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 2 lipca 2013 r. skarżący złożył w jednym piśmie (datowanym na dzień 1 lipca 2013 r.): - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], - skargę na bezczynność Kolegium w tejże sprawie adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (k. 3 akt sąd.). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 października 2013 r., I OZ 966/13 (niepubl.), wyjaśnił, iż w przypadku gdy skarżący składa w jednym piśmie wezwanie do usunięcia naruszenia i skargę na bezczynność uznać należy, że nie wyczerpał on środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.