II SAB/Lu 431/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. A. i J. A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie utraty wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 3 września 2014 r. C. A. – działając jako pełnomocnik swych córek: I. A. i J. A. – wniosła w ich imieniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Strona skarżąca nie wskazała w sposób jednoznaczny, co jest przedmiotem zarzucanej temu organowi bezczynności. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła natomiast, że w dniu 16 maja 2014 r. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego "z odwołaniem w związku z niewydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta w sprawie: - wypłaty odszkodowania z tytułu utraconej (na skutek uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego) możliwości dysponowania działką nr [...] wraz z budynkami i ogrodzeniem, - zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod nazwą "Lotnisko" w części dotyczącej działki nr [...] z uwagi na błędy materialno-prawne i proceduralne w załatwieniu spraw, stronniczą i godzącą w podstawowe zasady prawa administracyjnego ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a także celowe naruszenie prawa własności nieruchomości". Jednocześnie, w tym samym piśmie, strona skarżąca skierowała do Kolegium "skargę na przewlekłe postępowanie Prezydenta Miasta " w sprawie powyższych żądań. Strona skarżąca przyznała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze - kwalifikując jej "odwołanie" wraz ze "skargą na przewlekłe postępowanie" jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie – wydało w dniu 18 czerwca 2014 r. postanowienie, którym uznało zażalenie za nieuzasadnione. Skarżąca nie zgadza się jednak z takim sposobem załatwienia jej sprawy, skoro Prezydent Miasta – pomimo licznych wniosków strony skarżącej – nie wydał w niej dotychczas żadnego aktu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne (pkt 1); - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4); - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a); - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych wyżej (pkt 8). W niniejszej sprawie, pomimo niejednoznacznego oznaczenia w skardze, co jest przedmiotem zarzucanej Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bezczynności, z uzasadnienia skargi wynika, iż przedmiotem tym jest niezałatwienie przez Kolegium pisma strony skarżącej z dnia 15 maja 2014 r., zatytułowanego jako "Odwołanie w związku z niewydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta" oraz jednocześnie jako "skarga na przewlekłe postępowanie Prezydenta Miasta". W piśmie tym skarżąca kwestionowała natomiast opieszałość Prezydenta Miasta w sprawie jej wniosków o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz o wypłatę odszkodowania z tytułu szkody spowodowanej zmianą takiego planu. Wobec takiego charakteru przedmiotowego pisma zasadnie zatem, w ocenie Sądu, zostało ono uznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za złożone na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta. Z kolei taka kwalifikacja tegoż pisma przesądza o tym, iż Kolegium winno je rozpatrzyć poprzez wydanie stosownego postanowienia (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Warszawa 2011, wyd. IV, s. 345). Wobec tego oczywistym jest, że załatwienie przez Kolegium przedmiotowego pisma strony skarżącej nie sprowadzało się do przypadku określonego w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. , gdyż nie wiązało się z wydaniem decyzji administracyjnej. Złożona skarga na bezczynność nie odnosi się jednak również do żadnego z przypadków, o których mowa w pkt 2 i 3, albowiem postanowienia wydawane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlegają zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończą postępowania w sprawie, jak i nie rozstrzygają sprawy co do istoty. Postanowienia takie nie należą też do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ani też interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a powyższej ustawy. W związku z tym należy uznać, że zarzucona przez Ingę A. i J. A. bezczynność Kolegium nie odnosi się do żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Okoliczność ta, w świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., powoduje, że przedmiotowa skarga wykracza poza kognicję sądu administracyjnego i w konsekwencji jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt OZ 1605/06 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ubocznie należy podkreślić, że nawet gdyby – wobec nieprecyzyjnego oznaczenia przedmiotu zaskarżenia – przyjąć, iż przedmiotem zarzucanej Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bezczynności nie jest samo rozpoznanie przez ten organ pisma skarżących z dnia 15 maja 2014 r., lecz w istocie zarzut ten odnosi do wniosków skarżącej o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz o wypłatę odszkodowania, które to żądania zostały w owym piśmie ponownie podniesione, skarga i tak podlegałaby odrzuceniu. Bezczynność w zakresie postępowania dotyczącego uchwalenia aktu prawa miejscowego nie mieści się bowiem w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (nie odnosi się przeto do żadnego z przypadków określonych w pkt 1-4a tego przepisu). Z tego samego względu niedopuszczalne jest też zaskarżenie do sądu administracyjnego bezczynności organu administracji w sprawie wypłaty odszkodowania, a którym mowa w art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (a o takim charakterze żądanego przez skarżące zadośćuczynienia świadczy fakt, iż – jak wynika z treści skargi - ma ono stanowić rekompensatę z tytułu "braku możliwości dysponowania działką" w wyniku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). W orzecznictwie ugruntowany jest bowiem pogląd, że roszczenie wynikające z tego przepisu ma charakter roszczenia cywilnoprawnego i dochodzone powinno być przed sądami powszechnymi (por. wyrok SN z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt V CSK 452/09, LEX nr 852597, jak również wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 723/06, LEX nr 386415). Z tych wszystkich względów skarga I. A. i J. A. nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie, lecz jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając to na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.