II SAB/Lu 433/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odwołania od decyzji z dnia 11 lutego 2013r. w sprawie nałożenia obowiązku inwentaryzacji i oceny technicznej robót budowlanych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżąca B. B. wniosła skargę z dnia 7 czerwca 2013r. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegającą na nierozpoznaniu jej odwołania od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...]., znak: [...] nakładającej na J. W. obowiązek przedstawienia inwentaryzacji i oceny technicznej robót budowlanych polegających na montażu ogrodzenia na działce nr 54 przy ul. K./ P. w L. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. W świetle natomiast art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie (...) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia (...). Z powołanych przepisów wynika, że skarga na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego powinna być poprzedzona zażaleniem do organu wyższego stopnia. Tymczasem pomimo wezwania skarżącej przez Sąd w dniu 31 lipca 2013r. do wyjaśnienia czy złożyła do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i do nadesłania kopii tego zażalenia w terminie 7 dni – skarżąca nie potwierdziła, że zażalenie takie wniosła. Z uwagi zatem na to, że w sprawie nie zachowano trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.