II SAB/Lu 439/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nieprzekazania odwołania od decyzji z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie usług opiekuńczych - w zakresie wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. T. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia 28 czerwca 2013 r. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nieprzekazania do organu odwoławczego jej odwołania od decyzji z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie usług opiekuńczych. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie jej "pomocy prawnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość jej uwzględnienia, a przede wszystkim gdy skarga podlega odrzuceniu. Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem skarga T. W., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że T. W., wnosząc skargę, nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji tj. nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie przez Wójta Gminy [...]sprawy w terminie. Zaznaczyć należy, że o wyczerpaniu przez skarżącą trybu opisanego w powyższym przepisie nie może świadczyć fakt złożenia przez nią do Wójta Gminy [...] zawartego w tym samym piśmie co skarga "Wezwania do przekazania odwołań". Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa składa się bowiem do organu, któremu zarzucana jest bezczynność, jedynie wówczas, gdy nad tym organem nie ma organu wyższego stopnia. Jeżeli jednak organ taki istnieje, strona winna złożyć zażalenie do organu wyższego stopnia, które – co wymaga podkreślenia – składa się bezpośrednio do takiego organu (por. W Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu. Warszawa 1983, s. 160). Ponadto, nawet gdyby sformułowany przez skarżącą środek zaskarżenia został prawidłowo skierowany do organu wyższego stopnia nad Wójtem Gminy [...], to z uwagi na to, że skarżąca środek ten wniosła równocześnie ze skargą do sądu administracyjnego, przedmiotową skargę uznać należy za przedwczesną. Z treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika bowiem jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Powyższe okoliczności stanowią podstawę do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej. W konsekwencji skarga T. W. odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co jej żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.