II SAB/Lu 45/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Referent Małgorzata Poniatowska-Furmaga, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku celowego. oddala skargę. Sygn. akt II SAB\Lu 45\06 Uzasadnienie W dniu 31 sierpnia 2006 r. M. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w zakresie nierozpoznania jego wniosku z dnia 8 lutego 2006 r. skierowanego do tego organu oraz niedoręczenia orzeczenia w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Kierownik OPS wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Wskazał, iż wniosek skarżącego z dnia 8 lutego 2006 r. o przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego został rozpatrzony i Kierownik OPS wydał w tym zakresie decyzję z dnia [...] nr [...] przyznającą M. W. zasiłek celowy. W dniu 10 marca 2006 r. skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. Organ wskazał również, iż w dniu 16 marca 2006 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynęło pismo M. W. zatytułowane skarga, które dotyczyło niezałatwienia wniosku z dnia 8 lutego 2006 r. Pismo to zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika OPS z dnia [...]. Ponadto postanowieniem z dnia [...]. nr [...] SKO uznało zażalenie M. W. na niezałatwienie w terminie wniosku z dnia 8 lutego 2006 r. za nieuzasadnione. W związku z powyższym, zdaniem organu administracji, nie dopuszczono się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku M. W. z dnia 8 lutego 2006 r. w przedmiocie przyznania mu zasiłku celowego z pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem nie tylko indywidualnych aktów administracyjnych, ale, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., również bezczynności organów. Pojęcie bezczynności organu można zdefiniować jako stan, w jakim znajduje się organ administracji publicznej, który, mimo obowiązującej zasady szybkości postępowania (art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.) oraz ogólnych terminów załatwiania spraw administracyjnych uregulowanych w art. 35 § 1-3 k.p.a. – niewiążących w przypadkach istnienia unormowań szczególnych – nie załatwił sprawy administracyjnej w odpowiednim czasie. Niezbędne przy tym jest zaistnienie rzeczywistego obowiązku rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ, tym samym nieodzowne jest, aby z przepisów prawa materialnego wynikało umocowanie organu administracyjnego do prowadzenia postępowania administracyjnego o charakterze jurysdykcyjnym i jego kompetencje do rozstrzygania przez wydanie decyzji administracyjnej albo do dokonania innej czynności prawem przypisanej (W. Bochenek, Bezczynność administracji publicznej "Samorząd terytorialny" 2003, nr 12 s. 40-44). W ocenie Sądu przy załatwianiu sprawy administracyjnej dotyczącej przyznania M. W. świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego organy administracji publicznej nie dopuściły się bezczynności. Zauważyć bowiem należy, iż wniosek skarżącego z dnia 8 lutego 2006 r. został rozpatrzony i załatwiony w drodze decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] nr [...] Właściwy organ administracji po wszczęciu postępowania dokonał aktualizacji wywiadu środowiskowego, a więc wywiązał się z podstawowego obowiązku każdego organu, jakim jest ustalenie stanu faktycznego i adekwatnych do tego stanu norm prawnych. Wynik tych ustaleń zawarty został we wskazanej wyżej decyzji administracyjnej. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 7 marca 2006 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie jej odbioru (k. 4 akt adm.). Tym samym nie można przypisać bezczynności organowi administracji, który po wszczęciu postępowania w ustawowo określonym terminie podjął stosowne czynności i wydał decyzję, rozstrzygając sprawę administracyjną co do jej istoty. Bezczynności nie można zarzucić również organowi wyższego stopnia – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji Kierownika OPS z dnia [...]. Organ ten załatwił bowiem przedmiotową sprawę administracyjną, wydając w dniu [...]. decyzję nr [...]. W piśmie procesowym z dnia 8 września 2006 r. skarżący zakwestionował wprawdzie zakwalifikowanie jego wniosku z dnia 8 lutego 2006 r. jako dotyczącego zasiłku celowego na zakup obuwia i odzieży (twierdził, że chodziło mu o świadczenie na dojazd poza miejsce zamieszkania w celu poszukiwania pracy i uzyskania stosownych pieczątek w karcie aktywności zawodowej), jednakże kwestia ta mogła być podnoszona jedynie w ramach odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] i ewentualnej skargi do WSA w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nie może zaś rzutować na ocenę bezczynności organu w tej sprawie, skoro – jak wynika z akt sprawy – skarżący nie składał innego wniosku w dniu 8 lutego 2006 r. Merytoryczna ocena prawidłowości wydanych decyzji nie może być dokonywana w sprawie ze skargi na bezczynność. Ubocznie tylko wypada zauważyć, że określenie potrzeb, na jakie ma być przeznaczony zasiłek celowy nastąpiło na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z matką skarżącego – T. W., która oświadczyła, że prowadzi wspólne z synem gospodarstwo domowe. Uznając zatem, że w zakresie rozpoznania sprawy administracyjnej wszczętej na skutek wniosku M. W. w dniu 8 lutego 2006 r. organy administracyjne, które brały udział w załatwianiu tej sprawy, nie dopuściły się bezczynności, należało skargę na bezczynność oddalić na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.