II SAB/Lu 45/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. P. i J. S. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 24 lutego 2024 r. (data wpływu), oznaczonym jako dotyczącym sprawy: ONS-PEp.907.6.17.2025, A. P. i J. S. (dalej jako: skarżący), zwrócili się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rykach (dalej także jako: Inspektor), z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. "Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu? 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie, to dlaczego? 3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? 7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat. Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? 8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? 9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? 1. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? 2. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 3. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? 4. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka? 5. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych? 6. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą? 7. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP? 8. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień?" W odpowiedzi na powyższy wniosek, Inspektor w dniu 4 marca 2025 r. na podstawie art. 2 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.) udzielił odpowiedzi następującej treści. Odpowiadając na pytanie nr 1 Inspektor wskazał, że nie prowadzi badań naukowych, które zweryfikowałyby czas utrzymywania się odporności po podaniu wymienionych we wniosku szczepionek w stosunku do osób szczepionych na terenie powiatu ryckiego. Zaznaczył, że u każdej osoby odpowiedź immunologiczna może przebiegać bardzo indywidualnie. Szersze badania naukowe pozwalają określić średni czas ochrony po wykonaniu szczepienia i wskazał ten czas dla konkretnych szczepionek. W zakresie pytania nr 2, Inspektor wskazał, że nie posiada takiej listy. Przytoczył właściwe przepisy i stwierdził, że górna granica wieku, do której należy wykonać obowiązkowe szczepienie ochronne w Polsce przeciwko wymienionym w rozporządzeniu chorobom zakaźnym dla większości chorób ustalona została do ukończenia 19 roku życia. Kolejno, odpowiadając na pytanie nr 3, wyjaśnił, że przepisy nie przewidują dla powiatowych inspektorów sanitarnych obowiązku gromadzenia danych dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych u osób narodowości ukraińskiej, czeczeńskiej czy romskiej. Tym samym organ nie posiada informacji na ten temat oraz nie prowadzi takich statystyk. Odpowiadając na pytanie nr 4, Inspektor wskazał, że "nie ustala listy przeciwwskazań do szczepień wykonywanych w Polsce i nie prowadzi rejestru odroczeń wydanych przez lekarzy. Każdy producent produktu szczepionkowego w dołączonej do niego ulotce zawiera informację dotyczącą przeciwwskazań do podania szczepionki. Ponadto lekarz wykonujący badanie przed zaszczepieniem dziecka dokonuje kwalifikacji do szczepień. W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Orzeczenia lekarskie stwierdzające przeciwwskazania do wykonania obowiązkowego szczepienia przechowywane są w dokumentacji medycznej pacjentów w podmiotach leczniczych." W zakresie pytania nr 5, Inspektor udzielił odpowiedzi "0". Natomiast odpowiadając na pytanie nr 6, podał, że na terenie powiatu w ciągu ostatnich 5 lat, nie odnotowano zgonu u dzieci i dorosłych do 4 tygodni po szczepieniu ochronnym. W odpowiedzi na pytanie nr 7, Inspektor wskazał, że: "W przeciągu ostatnich 5 lat odnotowano 2 takie niepożądane odczyny poszczepienne w roku 2021 – po szczepieniu na Covid 19." Wyjaśnił, że nie posiada informacji o wypłatach odszkodowań, których dotyczy pytanie nr 8. Organ nie zajmuje się możliwością uzyskania odszkodowania i zadośćuczynienia oraz wypłacaniem odszkodowań w związku z niepożądanymi odczynami poszczepiennymi. Inspektor uznał, że pytanie 9. nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. W odpowiedzi na pytanie nr 10, Inspektor powołał się na treść art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 poz. 924; dalej jako: u.z.z.ch.z.), zgodnie z którym koszty świadczeń zdrowotnych związanych z leczeniem niepożądanych odczynów poszczepiennych ubezpieczonych: są finansowane na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Ponadto wskazał, że informacje na temat świadczeń kompensacyjnych wpłacanych z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych zostały zawarte w art.17 u.z.z.ch.z. Inspektor uznał, że pytanie nr 11 nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Ponadto wskazał, że nie posiada takich danych oraz nie przeprowadza badań dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko ma nadwrażliwość na szczepionkę lub ma wrodzoną obniżoną odporność. Również w zakresie pytania 12. stwierdził, że nie dotyczy ono informacji publicznej. Odpowiadając na pytanie nr 13, Inspektor wskazał na konstytucyjny obowiązek władz publicznych, wynikający z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, a także art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 u.z.z.ch.z. oraz § 2 i § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077). Wyjaśnił, że schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży określający liczby dawek i terminy ich podania dla poszczególnego szczepienia stanowi załącznik nr 1 do powyższego rozporządzenia. Ustosunkowując się do pytań od 14. do 16., Inspektor wyjaśnił, że nie posiada informacji o szczegółowych analizach Głównego Inspektora Sanitarnego, na podstawie których wydane zostało rozporządzenie w sprawie szczepień ochronnych. Wskazał, że pytanie w tym zakresie należy kierować do Ministra Zdrowia lub Głównego Inspektora Sanitarnego. W zakresie zgodności rozporządzenia z Konstytucją RP, stwierdził, że zagadnienie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Odpowiadając na ostatnie (17.) pytanie, Inspektor stanął na stanowisku, że nie dotyczy ono informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Ustosunkował się jednak do pytania, wskazując, co może wpływać na odmienności w ukształtowanych przez różne państwa systemach szczepień obowiązkowych. Skarżący, reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata, wnieśli skargę na bezczynność Inspektora w zakresie nieudzielenia informacji publicznej. W piśmie wskazali znak sprawy: ONS-PEp.907.6.17.2025. Podnieśli zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. W związku z powyższym wnieśli o: zobowiązanie Inspektora do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżących i udzielenia informacji publicznej; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazali, że: "Przesłane przez Organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącym informacji publicznej." W odpowiedzi na skargę, Inspektor wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Inspektor nie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżących. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W związku z powyższym bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej – tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W sprawie nie jest sporne, że Inspektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Przechodząc do oceny charakteru żądanych przez skarżących informacji wyjaśnić należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. W tym miejscu należy podkreślić, że organ wskazał, w jakim zakresie wniosek skarżących nie dotyczy informacji publicznej, jakich informacji nie posiada i ustosunkował się do wszystkich pytań przedstawionych we wniosku skarżących. Strony kwestionują zakres udzielonej informacji – uznając, że odpowiedzi udzielono "w nikłym stopniu". Skuteczne zarzucenie organowi udzielenia niewyczerpujących informacji publicznej wymaga sprecyzowania, które odpowiedzi są kwestionowane, jako "niewystarczające" (niepełne, niejasne) oraz w jakim zakresie wymagają – zdaniem strony – uzupełnienia. Strona powinna także wskazać czy i z jakich względów uznaje, że błędnie zakwalifikowano konkretne zagadnienie jako niedotyczące informacji publicznej. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niewystarczającej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku nie pozwala na zweryfikowanie stanowiska strony (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 661/23; wyroki WSA w Poznaniu: z 24 listopada 2022 r. i II SAB/Po 162/22 i II SAB/Po 163/22; wyroki WSA w Lublinie m. in.: z 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 78/24 i z 30 października 2024 r., sygn. II SAB/Lu 106/24). Skarżący – reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika – nie sprecyzowali, w jakim zakresie odpowiedź organu jest dla nich niesatysfakcjonująca, wskazali jedynie w skardze, że organ udzielił odpowiedzi "w nikłym stopniu". Sąd z urzędu nie dostrzegł oczywistych uchybień w tym zakresie, a nie jest rolą Sądu doprecyzowanie wniosku o dostęp do informacji publicznej. W zakresie dotyczącym pytania nr 1, pytań nr 9-17 zawartych we wniosku skarżących, stwierdzić należy, że nie dotyczą one informacji publicznych posiadanych przez Inspektora. Informacji publicznej nie stanowią bowiem dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych, wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 u.z.z.ch.z. w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów. Obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego również nie są informacją publiczną. W tej kategorii mieszczą się pytania skarżących, dotyczące kwestii uzyskania odszkodowania (pytanie nr 10), a także dotyczące konstytucyjności określonych przepisów i aktów (pytanie nr 9 i 16.). Odpowiedź na te pytania sprowadza się do znajomości przepisów prawa, których treść nie stanowi informacji publicznej, a ponadto należy stwierdzić, że Inspektor nie ma kompetencji do badania konstytucyjności przepisów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 kwietnia 2024 r., II SAB/Bd 16/24). Taki charakter ma również pytanie nr 13 (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 30 kwietnia 2025 r., sygn. IV SAB/Wr 86/25), na które organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi. Pytania numer 1, 4 i 11 stanowią zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej (specjalistycznej), metod postępowania leczniczego, farmakologii dotyczącej szczepień ochronnych, a zatem nie stanowią informacji publicznej. Taki charakter ma pytanie dotyczące okresu utrzymywania się odporności po szczepieniu (nr 1); należy także podkreślić wyjaśnienia Inspektora, który wskazał, że nie prowadzi badań w kierunku okresu utrzymywania się odporności u osób zaszczepionych. Tak samo rzecz się ma z pytaniem nr 4, które dotyczy ilość dokonanych przez lekarzy odroczeń szczepień oraz listy przeciwskazań do szczepień w Polsce oraz tego, kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia. Organ wyjaśnił, że nie ustala listy przeciwskazań do szczepień wykonywanych w Polsce i nie prowadzi rejestru odroczeń wydanych przez lekarzy. Orzeczenia lekarskie stwierdzające przeciwskazania do wykonania obowiązkowego szczepienia przechowywane są w dokumentacji medycznej konkretnych pacjentów (por. m. in. wyrok WSA w Lublinie z 30 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 180/24 i cyt. tam orzecznictwo). Pytanie nr 11 dotyczy wyłącznie wiedzy medycznej. Kolejno należy wyjaśnić, że organ nie ma obowiązku udostępniać informacji, których nie posiada. W sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia – a więc nie jest możliwa realizacja żądania udostępnienia informacji publicznej – organ powinien o tym poinformować wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma. Zwolnienie się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p w przypadku powoływania się na fakt nieposiadania wnioskowanej informacji publicznej polegać powinno po pierwsze - na złożeniu przez podmiot zobowiązany wobec wnioskodawcy jasnego oświadczenia o nieposiadaniu takich danych, a po drugie - na uwiarygodnieniu tego faktu (por. wyrok NSA z 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 302/20). Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia organu, że nie posiada listy osób dorosłych powyżej dziewiętnastego roku życia uchylających się od szczepień, ponieważ obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku prowadzenia takiego wykazu, a – jak wyjaśnił organ – większość obowiązkowych szczepień należy wykonać do dziewiętnastego roku życia (por. wyrok WSA w Lublinie z 18 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 197/24). Na aprobatę zasługuje także stanowisko organu, że nie prowadzi statystyk w zakresie wykonania szczepień ochronnych u osób narodowości ukraińskiej, czeczeńskiej czy romskiej (pytanie 3). Nie jest to bowiem informacja, która mogłaby mieć doniosłe znaczenie w świetle wykonywanych przez organ zadań, a przepisy nie nakazują gromadzenia informacji w tym zakresie. Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy niż trzy miesiące są zwolnione z obowiązku poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, z wyjątkiem szczepień poekspozycyjnych (art. 17 ust. 1a u.z.z.ch.z.). W zakresie tego obowiązku ustawodawca nie różnicuje cudzoziemców ze względu na narodowość i tym podobne cechy (por. wyrok WSA w Lublinie z 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 78/24 i cyt. tam orzecznictwo). Niewątpliwie Inspektor nie zajmuje się kwestią wypłaty odszkodowań z tytułu wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych (kwestia objęta pytaniem nr 8). Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 u.z.z.ch.z. właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek zatem informacje o odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych – jako dotyczące majątku publicznego – mają walor informacji publicznej, nie sposób przyjąć, aby informacje te pozostawały w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej. Odpowiedź organu w tym zakresie jest wyczerpująca i wiarygodna. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wiedza w zakresie działalności Światowej Organizacji Zdrowia (pytanie nr 12) nie stanowi informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy bowiem polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym (por. m. in. wyrok WSA w Lublinie z 27 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 139/22). Należy także zauważyć, że pytania 14-15 zostały sformułowane w sposób nieprecyzyjny, lecz niewątpliwie dotyczą działalności innego organu tj. Ministra Zdrowia. Niezależnie zatem od tego, czy dotyczą informacji publicznej, wiarygodnym jest, że Inspektor takich danych nie posiada. Trafnie organ wskazał, że zapytania te należy kierować do właściwego podmiotu. Nie stanowi informacji publicznej żądanie przeprowadzenia analizy wyrażone w pytaniu nr 17, dotyczącym różnic w systemach szczepień w różnych krajach. Natomiast w zakresie pozostałych pytań (tj. nr 5, 6 i 7) organ udzielił pełnych, rzetelnych i wyczerpujących odpowiedzi, które nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżących. Dostęp do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Wnioskodawca inicjuje postępowanie w tym zakresie i wyznacza jego zakres, czyli jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. wskazując, jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 listopada 2023 r., IV SAB/Po 106/23). Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania, nawet jeżeli treść wniosku budzi wątpliwości. Natomiast strona jest zobowiązana przedstawić swoje żądanie w sposób jasny i zrozumiały. Jak wskazano na wstępie w rozpoznawanej sprawie skarżący twierdzą, że udzielono im niepełnej informacji. Jednocześnie na żadnym etapie postepowania nie skonkretyzowali, w czym upatrują niepełności udzielonej informacji. Wypada w tym miejscu podkreślić, że skarżących reprezentuje zawodowy pełnomocnik w osobie adwokata. W ocenie Sądu organ w ustawowym terminie udzielił pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na wniosek skarżących o udostępnienie informacji publicznej. Nie tylko rzetelnie przedstawił wnioskowane informacje publiczne, ale ustosunkował się do wszystkich pytań skarżących, z których znaczna część dotyczyła wiedzy specjalistycznej (medycznej lub prawnej), nie stanowiła zaś informacji publicznej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że organ nie posiada informacji publicznych w zakresie wskazanym w odpowiedzi na wniosek. Mając powyższe rozważania na uwadze, nie znajdując podstaw do stwierdzenia bezczynności organu, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.