II SAB/Lu 450/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 29 sierpnia 2014 r. dotyczącego świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. R. O. w dniu 17 października 2014 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 29 sierpnia 2014 r. dotyczącego świadczeń z pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę MOPR wyjaśnił, że zażalenie na bezczynność organu w sprawie nie zostało złożone. W związku z tym, że w aktach sprawy brak było przedmiotowego zażalenia, zarządzeniem z dnia 29 października 2014 r. skarżąca została wezwana do nadesłania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, odpisu zażalenia wniesionego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie w terminie przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej jej wniosku z dnia 29 sierpnia 2014 r. Wezwanie powyższe zostało doręczone w dniu 13 listopada 2014 r. (k. 10 akt sądowych). W dniu 14 listopada 2014 r. skarżąca złożyła pismo w sprawie, w którym opisała swoją sytuację zdrowotną i wskazała, że w innych sprawach prowadzanych przed sądem podnosiła kwestię bezczynności MOPR , wobec tego wezwanie w niniejszej sprawie jest dla niej niezrozumiałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga R. O. podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 powyższej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 kpa lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Z treści art. 52 § 1 i § 2 cyt. ustawy wynika jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. W niniejszej sprawie R. O. przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji. W tej sytuacji skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powyższej ustawy należało odrzucić.