II SAB/Lu 452/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Ł. na bezczynność Prezesa [...] w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić skarżącemu K. Ł. 100 (sto) złotych wpisu od skargi. Pismem z dnia 21 kwietnia 2013 r., przekazanym drogą elektroniczną, K. Ł. domagał się od P. R. I. N. w L. udzielenia informacji publicznej, dotyczącej informacji publicznych prostych, jakimi dysponuje P. R. I. N. w L., których opracowanie, przetworzenie i zestawienie skutkować będzie powstaniem informacji publicznej przetworzonej, której udostępnienie P. uzależnił od wykazania interesu publicznego. Autor pisma wniósł o udostępnienie informacji w formie pisemnej i przesłanie jej na wskazany adres. Według skarżącego stanowisko P. R. I. N. w L., iż żądana informacja publiczna ma charakter przetworzony nie zostało poparte wskazaniem przez niego rodzaju, ani liczby urządzeń elektronicznych, które musiałyby być zaangażowane czy też dokumentów podlegających kwerendzie, ani też wskazaniem czasu pracy, który pracownik musiałby poświęcić opracowaniu żądanej informacji publicznej. Dopiero zaś wskazanie środków osobowych i rzeczowych, które podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi zaangażować decyduje o tym, czy mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego K. Ł. zauważył, że udzielenie informacji wymijającej budzi wątpliwości co do tego, czy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej rzeczywiście jej udzielił. Właściwa reakcja podmiotu zobowiązanego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na udzieleniu precyzyjnej odpowiedzi. Udostępnieniem informacji publicznej nie jest bowiem udostępnienie jakiejkolwiek informacji, ale informacji żądanej we wniosku. W odpowiedzi na powyższe pismo P. R. I. N. w L., działając w imieniu R. I. N. w L., na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał wnioskodawcę pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. do uzupełniania braków formalnych wniosku poprzez jego uwierzytelnienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. W dniu 8 lipca 2013 r. K. Ł. wniósł do I. N. w L. skargę z dnia 4 lipca 2013 r. na bezczynność P. R. I. N. w L. w przedmiocie jego wniosku z dnia 21 kwietnia 2013 r. Zażądał zobowiązania P. do rozpoznania wniosku z dnia 21 kwietnia 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku oraz wymierzenie P. grzywny, jeżeli nie przekazałby do sądu w terminie 15 dni skargi i odpowiedzi na nią wraz z aktami administracyjnymi. W skardze wniesiono ponadto o rozpoznanie skargi w terminie nie późniejszym, niż 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę P. R. I. N. w L. wskazał, ze nie jest organem samorządu zawodowego notariuszy i co za tym idzie nie może być zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Na mocy bowiem art. 4 pkt 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. organy samorządu gospodarczego i organy samorządu zawodowego. Ponadto zauważono, że w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wnioskodawca wezwany został do uzupełniania jego braków formalnych i pouczony o skutkach nie wykonania tego wezwania w zakreślonym terminie. Wnioskodawca nie wykonał wezwania, co przesądziło o pozostawieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania. W piśmie z dnia 4 października 2013 r., które tego samego dnia wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, K. Ł. oświadczył, że cofa skargę na bezczynność P. R. I. N. w L wraz ze wszystkimi zawartymi w niej wnioskami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi uznać należy za skuteczne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie należało umorzyć. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 wspomnianej ustawy.