II SAB/Lu 468/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania wniosku o zmianę decyzji dotyczącej zasiłku stałego postanawia odrzucić skargę. J. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie rozpatrzenia jej wniosku z dnia 8 sierpnia 2014 r. (data wpływu do organu) o zmianę decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...] dotyczącej zasiłku stałego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że nie została ona poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga J. S. podlega odrzuceniu z przyczyny trafnie wskazanej przez organ administracji w odpowiedzi na skargę. Wskazać należy, że zgodnie w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem jednoznacznie, że skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu administracji uzależnione jest od wcześniejszego złożenia przez stronę skarżącą środka zaskarżenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. (odpowiednio zażalenia bądź wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Tymczasem – jak wynika z akt sprawy – skarżąca przedmiotowej skargi nie poprzedziła stosownym wezwaniem Kolegium do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu – jak twierdzi skarżąca – jej wniosku o zmianę decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...] dotyczącej zasiłku stałego. Niezachowanie tego warunku czyni zaś skargę niedopuszczalną. W tej sytuacji skarga J. S., jako przedwczesna, nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.