II SAB/Lu 47/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 15 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie ochrony zabytków p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 14 sierpnia 2008 r. W. R. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 8 maja 2007 r. w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania przez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego przez wskazanie, na czym jego zdaniem polega bezczynność organu, tj. jakich aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej organ nie podjął oraz wyjaśnienie, czy składał zażalenie do organu nadrzędnego na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiotowej sprawie, jeżeli tak – do nadesłania kopii tego zażalenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin ten upłynął bezskutecznie, gdyż skarżący nie uzupełnił braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba ze ustawa stanowi inaczej. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi W. R. z dnia 8 maja 2008 r. została pozostawiona w aktach niniejszej sprawy ze skutkiem doręczenia, gdyż – powtórnie awizowana w dniu 2 września 2008 r. – nie została przez skarżącego podjęta w terminie. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W związku z powyższym, skarga, jako zawierająca braki, których skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.