II SAB/Lu 47/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. We wniosku z dnia [...]. A. B. domagał się od Starosty udzielenia informacji publicznej dotyczącej szczegółowego zestawienia za lata 2003, 2004 i 2005 jaki sprzęt lub urządzenia zostało dofinansowane w ramach likwidacji barier technicznych oraz w komunikowaniu się z podaniem dokładnej nazwy urządzenia ( sprzętu ) oraz modelu, kwotą dofinansowania , numeru umowy oraz jej datą ze szczegółowym opisem w jaki sposób każdy sprzęt lub urządzenie zostało przystosowane funkcjonalnie do konkretnej niepełnosprawności i jakiej niepełnosprawności. [...]. Starosta poinformował wnioskodawcę, ze powyższe informacje zostały już przekazane w piśmie z dnia [...]. [...]. A. B. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa i ponowne rozpatrzenie wniosku z [...]. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi Starosta w piśmie z [...]. ponownie poinformował, że przedmiotowe informacje zostały udzielone [...]. Wobec powyższego A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynności Starosty w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...]. przedstawione w pismach z [...]. i [...]. W skardze domagał się stwierdzenia, że czynności Starosty zostały dokonane z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenie rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 149 ustawy z dnia [...] r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznania od Starosty na podstawie art. 149 § 2 wspomnianej ustawy na jego rzecz [...] złotych oraz stwierdzenia przewlekłości postępowania przez nie załatwienie sprawy zgodnie z prawem i nie udzielenie informacji publicznej zgodnie z prawem lub nie wydanie decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. ( Dz. U. z 2014r. poz. 782 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podano, że do dnia wniesienia skargi nie został rozpatrzony wniosek z dnia [...]. o udzielenie informacji publicznej, jak również nie została wydana decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiadając na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że nie posiada żądanych informacji, gdyż dotyczyły lat 2003, 2004, 2005, a zgodnie z instrukcją kancelaryjną okres przechowywania tych dokumentów według kategorii archiwalnej B - 5 wynosił 5 lat. Stwierdził, zż już w dniu [...] r. (data wpływu [...]) skarżący domagał się udostępnienia tych samych informacji. W odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia [...]. informowano skarżącego o nieposiadaniu żądanych danych i jednocześnie w tym piśmie przekazał posiadane informacje, które dotyczyły liczby zawartych umów w latach 2003, 2004, 2005 i kwot wypłaconych dofinansowań. Jednocześnie skoro tych informacji nie posiadał to brak było podstaw do wydania decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Słusznie uważa przede wszystkim skarżący, że Starosta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jak i żądane informacje mają charakter informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2016r. poz. 1764.), zgodnie z którymi informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Stosownie natomiast do art. 4 ust. 1 ustawy, podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bez wątpienia organami władzy publicznej o jakich mowa w art. 4 ust.1 pkt.1 są tez organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy powiatu i województwa. wójt, burmistrz lub Stosownie natomiast do art. 35 a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U z 2011r. Nr 127, poz. 721 ze zmianami ) do zadań powiatu należy dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. Zgodnie natomiast z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ( Dz. U z 2015r. poz. 926 ze zmianami ) ze środków tego Funduszu mogą być finansowane w części lub całości zadania związane z likwidacją barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. Starosta jako organ władzy publicznej w rozumieniu ustawy, dysponujący środkami Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i posiadający informacje o prowadzonych przez siebie postępowaniach i udzielonych dofinansowaniach jest zatem zobowiązany z mocy art. 4 ust. 1 ustawy do udostępnienia informacji publicznej (z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 2 ustawy zezwalającego na odmowę informacji z uwagi na ochronę tajemnic ustawowo chronionych i prawa do prywatności). Nie można natomiast podzielić zapatrywania o przewlekłym prowadzeniu przez organ postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Słusznie uważa skarżący, że celem ustawy z dnia o dostępie do informacji publicznej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez ustawę terminie. Regulacje ustalające terminy udostępnienia informacji publicznej mają przede wszystkim oddziaływanie dyscyplinujące na podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji, przy czym ustawa przewiduje własne, krótsze od powszechnie obowiązujących, terminy udostępnienia informacji publicznej w wypadku wystąpienia do organu ze stosownym wnioskiem. Stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów kpa określających terminy załatwienia spraw. Zgodnie z art. 13 ust.1 ustawy termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. W terminie tym adresat wniosku powinien także poinformować wnioskodawcę, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej, jak również o nieposiadaniu wnioskowanej informacji. Powyższy termin został nadto zakreślony dla wszczęcia procedury przewidzianej w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uchybienie terminom do udostępnienia informacji publicznej powoduje możliwość wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, albo na bezczynność i przewlekłość, której istotą jest ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę, który zdaniem skarżącego do dnia wniesienia skargi nie udostępnił żądanej informacji. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej poza określeniem terminów do jej udostępnienia nie formułują pojęcia przewlekłego prowadzenia postępowania. W wyroku z dnia 26 października 2012 r. ( II OSK 1956/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że przewlekłość w prowadzeniu postępowaniu wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 kpa., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należnej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Do tego poglądu Naczelny Sąd Administracyjny nawiązał w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r. ( II OSK 549/13 opubl. w CBOSA ) dowodząc, że postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności domowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiana w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużenie terminu załatwienia sprawy. W świetle powyższego nie ma podstaw do zarzucenia organowi przewlekłego prowadzenia postępowania. Z akt wynika, że wniosek o udostępnienie informacji wpłynął do Starosty [...]. i już [...]. udzielono informacji o wcześniejszym przekazaniu żądanych danych w piśmie z [...]. Według odpowiedzi na skargę udzielona informacja dotyczyła wniosku z [...]. z żądaniem tych samych danych jak we wniosku z [...]., czemu skarżący nie zaprzeczył. Przesyłka została doręczona skarżącemu [...]. Według złożonego do akt wraz z odpowiedzią na skargę wspomnianego pisma z dnia [...]. doręczonego skarżącemu [...]., ujawniono w nim liczbę zawartych umów i kwot wypłaconych dofinansowań w likwidacji barier technicznych i w komunikowaniu się za lata 2003, 2004 i 2005. W pozostałym zakresie żądania Starosta podał, że ich nie posiada, ponieważ zgodnie z obowiązująca instrukcją kancelaryjną okres przechowywania dokumentów według kategorii archiwalnej B-5 wynosi 5 lat. Podzielić należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 23 czerwca 2014r. ( I OSK 2806/13 opubl. w CBOSA ), że organ musi uwiarygodnić, iż nie posiada żądanej informacji publicznej, aby nie pozostawać w stanie bezczynności ( przewlekłości ) w jej udostępnieniu. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych informacji należy rozpatrywać w kontekście art. 8, 9 i 11 kpa, a zatem powiadomienie takie powinno zawierać informację dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, które mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Sąd jest natomiast zobowiązany do oceny, czy prawdopodobne jest, że organ żądanej informacji nie posiada. Starosta wskazał na okoliczność archiwizacji dokumentów, które uprawdopodabniają twierdzenie, że nie jest w posiadaniu części żądanych informacji. Warto natomiast zaznaczyć, że w razie wprowadzenia żądającego w błąd przez udzielenie niezgodnej z rzeczywistością odpowiedzi co do posiadanych informacji, osoba zobowiązana do jej udostępnienia podlega odpowiedzialności karnej określonej w art. 23 ustawy. Organ nie miał natomiast obowiązku wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten dotyczy bowiem sytuacji, gdy podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2016r. poz. 718 ze zmianami ) skargę należało oddalić.