II SAB/Lu 49/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie prowadzonych robót budowlanych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Stosownie do przepisu art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na : 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W wyżej wymienionych sprawach kontrola sądowa obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Przedmiotem tej kontroli jest brak określonego aktu lub czynności organu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjęcia działania w danej formie, tj. obowiązek wydania decyzji lub postanowienia, bądź też innego aktu albo obowiązek podjęcia innej czynności z zakresu administracji publicznej (por. art. 3 § 2 pkt 8 ustawy). Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art.52 § 1 ustawy). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art.52 § 2 ustawy). W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia oznacza wniesienie zażalenia przewidzianego w art. 37 ustawy – kodeks postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W skardze z dnia 22 września 2004 r. L. B. zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego bezczynność, polegającą na niewydaniu pozwolenia na budowę mimo upływu 60 dni od złożenia zmienionego projektu budowlanego. Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2004 r. skarżący wezwany został do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy w związku z zarzucaną Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego bezczynnością, składał zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W piśmie z dnia 26 listopada 2004 r. skarżący sprecyzował przede wszystkim swoje żądanie w ten sposób, iż wskazał, że skarga dotyczy niewydania w terminie pozwolenia na kontynuację budowy domu. Wyjaśnił, że w dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nakazującą mu zaniechanie dalszych robót budowlanych. Z treści pisma skarżącego wynika ponadto, że nie składał on zażalenia przewidzianego w art. 37 k.p.a. , odwołał się natomiast od decyzji wydanej w dniu [...]. W tej sytuacji, skoro nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia stosownie do przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na bezczynność organu administracji jest niedopuszczalna. Skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy). Z tych względów i na podstawie powołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę.