II SAB/Lu 49/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie zwrotu opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem p o s t a n a w i a zwrócić z urzędu T. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem omyłkowo uiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając skargę T. S., zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta do wydania – w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z prawomocnym wyrokiem – rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Pełnomocnik skarżącego w dniu 14 grudnia 2011 r. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku i doręczenie na jego adres wyroku wraz z uzasadnieniem. Do wniosku dołączono dowód uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w wysokości 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W myśl zaś art. 234 § 3 p.p.s.a. nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu. Uzasadnienie wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r. sporządzone zostało – stosownie do przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a. – z urzędu, a więc opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem wniesiona przez skarżącego podlega zwrotowi na jego koszt, stosownie do art. 225 w zw. z art. 234 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.