II SAB/Lu 5/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie budynku gospodarczego postanawia odrzucić skargę. T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie budynku gospodarczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Jednym ze środków zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym, w myśl art. 36 k.p.a. Z powyższego wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta miał obowiązek złożyć zażalenie do Wojewody L., jako organu wyższego stopnia. W wykonaniu wezwania Sądu przedstawił wprawdzie plik dokumentów, ale nie zawierają one zażalenia, o którym mowa w powołanym przepisie. Należy podkreślić, że takiego zażalenia nie stanowi w szczególności skierowane do Wojewody L. pismo nazwane "skargą" z dnia 20 czerwca 2015 r. Nie budzi bowiem wątpliwości, co wynika z treści tego pisma oraz co potwierdził wyjaśnił Wojewoda w piśmie z dnia 30 lipca 2015 r. (k. 6-8 akt sprawy), że pismo to stanowi skargę złożoną w trybie art. 227 k.p.a. – skargę na "zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników", a nie zażalenie na przewlekłość postępowania, wniesione w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Ponadto Sądowi jest wiadome z urzędu, że skarżący do skargi rozpoznawanej w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 27/16 dołączył pismo Wojewody L. z dnia 21 lutego 2008 r. (k. 7 akt sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 27/16), z którego wynika, że składał on zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta w dniu 8 stycznia 2008 r. Poza sporem jest jednak, że zażalenie to poprzedzało skargę na bezczynność Prezydenta Miasta dotyczącą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przez skarżącego przy rozbudowie budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w Z., będącą przedmiotem rozpoznania przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 37/08 (k. 6 akt tejże sprawy). Oznacza to, że wspomniane zażalenie, jak wyjaśnił Sąd w postanowieniu z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Lu 27/16, zostało w istocie "skonsumowane", a zatem skuteczne zaskarżenie przez stronę bezczynności bądź przewlekłości postępowania organu – z uwagi na znaczny upływ czasu od wydania wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 37/08 – wymaga złożenia "nowego" zażalenia, poprzedzającego skargę do Sądu. W tych okolicznościach, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.