II SAB/Lu 50/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wypłaty zasiłku stałego postanawia przyznać Z. W. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka . Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 6 września 2011 r. (data wniesienia do sądu), złożonym na urzędowym formularzu, skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata. Sąd zwarzył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że skarżący jest w niniejszej sprawie zwolniony z mocy ustawy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o przyznaniu prawa pomocy (art. 262 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, nie posiadającą żadnych zasobów finansowych. Źródłem utrzymania skarżącego jest świadczenie ZUS w kwocie 728,00 zł brutto. Mając na uwadze sytuację materialną strony (niski dochód ze świadczenia z ZUS, brak majątku, który mógłby służyć pozyskaniu środków na sfinansowanie kosztów postępowania) przyjąć należy, że strona wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia należnego profesjonalnemu pełnomocnikowi za prowadzenie sprawy, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.