II SAB/Lu 502/14
PostanowienieWSA w Lublinie2017-03-01
Skład orzekający: sędzia WSA Bogusław Wiśniewski
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy koszty dojazdu radcy prawnego ustanowionego z urzędu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, udokumentowane biletami PKP, mogą zostać uznane za niezbędne i udokumentowane wydatki podlegające zwrotowi ze Skarbu Państwa?Ratio decidendi
Sąd uznał, że koszty dojazdu radcy prawnego ustanowionego z urzędu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, udokumentowane biletami PKP, są niezbędne i udokumentowane, podlegają zwrotowi ze Skarbu Państwa na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznych. Po wydaniu wyroku przez WSA i oddaleniu skargi kasacyjnej przez NSA, radca prawny ustanowiony z urzędu złożył wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, w tym zwrotu kosztów dojazdu. Referendarz sądowy odmówił zwrotu tych wydatków. Radca prawny wniósł pismo zatytułowane 'zażalenie', które sąd potraktował jako sprzeciw od postanowienia referendarza.Rozstrzygnięcie
Sąd postanowił zmienić postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 27 stycznia 2017 r. poprzez przyznanie radcy prawnemu kwoty 118 zł tytułem zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznych; - w zakresie sprzeciwu skarżącego od pkt II postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 502/14 postanawia zmienić pkt II. postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 502/14 poprzez przyznanie [...] K. Ł. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwoty 118 zł (sto osiemnaście złotych) tytułem zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SAB/Lu 502/14), w pkt 1. zobowiązał Prezesa Sądu Rejonowego z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, stwierdził w pkt 2., że powyższa bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem i w pkt 3. przyznał radcy prawnemu kwotę wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r. (sygn. akt I OSK 2782/15) oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku sądu I instancji.
W dniu [...] r. radca prawny złożył wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, poprzez przyznanie kosztów opłaty w wysokości wynikającej z norm przepisanych oraz udokumentowanych wydatków, na które składają się koszty dojazdu z Lublina do NSA i z powrotem w łącznej kwocie 118 zł.
Referendarz sądowy rozpoznając powyższy wniosek postanowieniem z dnia [...] r. w pkt I. przyznał wnioskodawcy kwotę 147,60 zł tytułem wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i w pkt 2. odmówił zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.
[...] r. radca prawny wniósł pismo zatytułowane "zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 502/14". Powyższemu postanowieniu zarzucił:
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 250 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, że podniesione, udokumentowane koszty dojazdu pociągiem klasą pierwszą na rozprawę nie były kosztami niezbędnymi;
- błąd w ustaleniach faktycznych polegających na nieuzasadnionym przyjęciu jakoby koszt podróży pociągiem w klasie pierwszej był kilkakrotnie wyższy od kosztu podróży pociągiem w klasie drugiej na tej samej trasie oraz;
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowymi przyjęciu, że pełnomocnik skarżącego musiał podróżować pociągiem klasy pierwszej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, że od postanowienia referendarza sądowego przysługuje sprzeciw, a nie zażalenie.
Sąd w sprawie niniejszej przyjął, że pomimo błędnego zatytułowania pisma z dnia [...] r. należy potraktować je jako sprzeciw.
Rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, sąd zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej cyt. jako p.p.s.a.) wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przepis art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 167a § 2-3 p.p.s.a., że sąd rozpoznający sprzeciw działa jako sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te obecnie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu (pkt 2).
Sąd w sprawie niniejszej odnosząc się do wydatków, jakie radca prawny poniósł na potrzeby dojazdu na rozprawę kasacyjną, uznał je za niezbędne i udokumentowane. Jak wynika bowiem z akt sprawy pełnomocnik do wniosku dołączył bilety PKP o łącznej wartości 118 zł.
Biorąc powyższe pod uwagę działając, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd zmienił postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 stycznia 2017 r. poprzez przyznanie [...] K. Ł. kwoty 118 zł tytułem zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło