II SAB/Lu 504/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wniosku z dnia 19 maja 2013 r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 3 lipca 2013 r. Z. W. złożył skargę do Sądu na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie dotyczącej wniosku ("skargi") z dnia 19 maja 2013 r. dotyczącej weryfikacji, w trybie art. 154 K.p.a., decyzji tego organu z dnia [...] 2012 r., nr [...], [...] i [...], w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Złożenie skargi z naruszeniem art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 2 lipca 2013 r. skarżący złożył osobiście w Biurze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy [...]. Dzień później, w dniu 3 lipca 2013 r., Z. W. skargę do Sądu na bezczynność Wójta Gminy w tejże sprawie. W tej sytuacji należy uznać, że Z. W. przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Brak wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., występuje bowiem nie tylko wówczas, gdy skarżący nie wniósł środka zaskarżenia przysługującego mu w administracyjnym toku instancji, ale również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2009 r., II GSK 947/08, Legalis oraz z dnia 18 października 2013 r., I OZ 966/13; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 193). Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.