II SAB/Lu 508/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wniosku z dnia 10 czerwca 2013 r. dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie specjalnego zasiłku celowego - w zakresie wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania T. W. prawa pomocy. W dniu 22 lipca 2013 r. T. W. złożyła skargę do Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wniosku z dnia 10 czerwca 2013 r. dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie specjalnego zasiłku celowego. Jednocześnie skarżąca zwróciła się o "pomoc prawną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Skarga kwalifikuje się do odrzucenia w szczególności wówczas, gdy została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., to jest gdy skarżący złożył skargę, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Brak wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a., występuje nie tylko wówczas, gdy skarżący nie wniósł środka zaskarżenia przysługującego mu w administracyjnym toku instancji, ale również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009 r., II GSK 947/08, Legalis; A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu..., s. 193). Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu (tak jak w przypadku samorządowego kolegium odwoławczego) – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 22 lipca 2013 r. skarżąca złożyła w jednym piśmie: - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (datowane na dzień 16 lipca 2013 r.), - skargę na bezczynność Kolegium w tejże sprawie adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (datowane na dzień 17 lipca 2013 r.; k. 3 akt sądowych). W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało możliwości ustosunkowania się do tego wezwania i ewentualnego usunięcia stanu bezczynności przed złożeniem skargi na bezczynność. T W przed wniesieniem skargi do Sądu w niniejszej sprawie nie wyczerpała zatem środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji, co oznacza oczywistą bezzasadność jej skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.