II SAB/Lu 510/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.-P. Sp. z o.o. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie : udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. stwierdzić, że bezczynność Burmistrza Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądzić od Burmistrza Miasta na rzecz L.-P. Sp. z o.o. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 9 sierpnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na bezczynność Burmistrza w udzieleniu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 31 maja 2013r. Skarżąca spółka wnosiła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia tego wniosku w terminie 14 dni od otrzymania akt administracyjnych po uprawomocnieniu się wyroku, stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała, że po złożeniu wniosku otrzymała pismo organu wzywające ją do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego, z uwagi na twierdzenia organu, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną (pismo z dnia 2 lipca 2013r.). Pismem z dnia 15 lipca 2013r. strona skarżąca wykazała, że żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej, ponadto wykazała szczególny interes publiczny w udzieleniu tej informacji. Do chwili wniesienia skargi skarżąca nie otrzymała ani żądanej informacji ani decyzji organu odmawiającej jej udzielenia. Skarżąca przytoczyła szerokie orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące informacji przetworzonej oraz interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi w całości. Wskazał, że w dniu 12 czerwca 2013r. poinformował skarżącą spółkę, że wniosek nie może być rozpatrzony w terminie ze względu na skomplikowany charakter sprawy. Następnie pismem z dnia 1 lipca 2013r. poinformował wnioskodawcę, że wniosek dotyczy sprawy, która stanowi informację przetworzoną, jednocześnie wzywając do wykazania w terminie 14 dni, że uzyskanie informacji publicznej jest szczególne dla interesu publicznego. Skarżąca w piśmie z dnia 15 lipca 2013r. podniosła argument, że szczególna istotność dla interesu publicznego polega na kontroli wydatkowania przez Gminę środków publicznych, wykorzystania nieruchomości i ma na celu poprawę funkcjonowania Gminy .Ponadto stwierdziła, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej. Decyzją z dnia ... Burmistrz odmówił stronie udostępnienia informacji publicznej, zaś w dniu 31 lipca 2013r. spółka wniosła skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Burmistrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Należy podkreślić, że sąd, oceniając czy organ jest bezczynny, bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dniu orzekania. W rozpoznawanej sprawie skarga L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. dotyczyła zarzucanej przez nią bezczynności w zakresie rozpatrzenia przez Burmistrza Miasta wniosku z dnia 31 maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "u.d.i.p.". W pierwszej kolejności należy podkreślić, że burmistrz – jako organ władzy publicznej – jest na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Wskazać również należy, iż przedmiot wniosku skarżącej Spółki z dnia 31 maja 2013 r., tj. wykaz działek stanowiących własność Gminy położonych w obrębie B.-R. oraz wykaz działek w tym obrębie wydzierżawionych przez Gminę w okresie od 2008r. do 2013r. z podziałem na powierzchnię oraz cenę dzierżawy, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., która winna być w dyspozycji Burmistrza. Jest ona bowiem informacją o majątku Gminy. W związku z powyższym należy stwierdzić, że dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącej z dnia 31 maja 2013 r. znajdował zastosowanie tryb przewidziany w u.d.i.p. Organ winien był zatem bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, udostępnić skarżącej żądaną informację (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielić wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p. lub wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że w chwili wniesienia przez skarżącą jej skargi (datowanej na dzień 29 lipca 2013 r.), która wpłynęła do Urzędu Miejskiego w dniu 31 lipca 2013 r., Burmistrz. pozostawał w bezczynności w sprawie przedmiotowego wniosku z dnia 31 maja 2013 r., który winien był załatwić do dnia 14 czerwca 2013 r. Z akt sprawy wynika jednak, że organ przestał tkwić w tej bezczynności w dniu 30 lipca 2013 r., kiedy to wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Sądu rozpatrzenie przez Burmistrza Miasta wniosku skarżącej poprzez wydanie decyzji odmownej, wyłącza możliwość uwzględnienia rozpoznawanej skargi na bezczynność, pomimo, że czynność ta została podjęta z naruszeniem przewidzianego terminu. Sąd nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1628/11, LEX nr 1149205). Mając jednak na uwadze, iż rozpoznawana skarga była zasadna w chwili jej wniesienia, brak było podstaw do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z odpisu z książki nadawczej skarżącego z dnia 29 lipca 2013r. oraz odpisu pierwszej strony skargi znajdującej się w aktach strony skarżącej (numer nadawczy 3007) skarga nadana została w urzędzie pocztowym w dniu 29 lipca 2013r., zaś decyzję w tej sprawie organ wydał w dniu ... W tej sytuacji postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/2008, jeśli organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, już po wniesieniu skargi na bezczynność, zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł także, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem pomimo wydania decyzji z przekroczeniem terminu wynikającego z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, Burmistrz informował skarżącą spółkę o konieczności przedłużenia terminu załatwienia wniosku i nie traktował nałożonych na niego obowiązków w sposób lekceważący. Natomiast treść art. 201 w zw. z art. 205 par.2 p.p.s.a i par.14 ust.2 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013, poz.490) uzasadnia zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu niezbędnych kosztów sądowych poniesionych przez nią dla celowego dochodzenia swoich praw w niniejszej sprawie (por. powołana wyżej uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/2008, LEX nr 463487). Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia