II SAB/Lu 539/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej oddala skargę. Z. W. złożył w dniu 11 lipca 2013 r. skargę na bezczynność Wójta Gminy N. polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 8 lipca 2013 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że wniosek skarżącego został załatwiony decyzją administracyjną z dnia [...], Nr [...] odmawiającą udzielenia żądanej pomocy oraz decyzją z dnia [...] , Nr [...] odmawiającą zmiany decyzji przyznającej specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że po otrzymaniu przedmiotowego wniosku pracownicy socjalni w asyście policji udali się w dniu 12 lipca 2013r. do miejsca zamieszkania wnioskodawcy w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Pomimo przebywania Z. W. w domu, nie otworzył on drzwi. Z wizyty została sporządzona notatka służbowa. Następnie pismem z dnia 22 lipca 2013r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. poinformował Z. W. o wizycie pracowników socjalnych w dniu 25 lipca 2013r. w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. We wskazanym dniu pracownikom socjalnym również nikt nie otworzył drzwi na posesji Z. W., wobec tego po raz kolejny została sporządzona jedynie notatka służbowa. Następnie kolejnym pismem z dnia 29 lipca 2013r. organ pomocy społecznej wezwał Z. W. do przedłożenia niezbędnych dokumentów potwierdzających sytuację życiową. Pomimo wezwania Z. W. nie udzielił żadnej Informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu zgodności działania organu z prawem. (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz.1269). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87) W świetle art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skarżący zarzuca, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. nie rozpoznał jego wniosku z dnia 8 lipca 2013r. o świadczenie przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się: decyzja tegoż organu z dnia [...], Nr [...] odmawiająca udzielenia żądanej pomocy oraz decyzja z dnia [...], Nr [..] odmawiająca zmiany decyzji przyznającej specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi. W uzasadnieniu obu decyzji wskazano, że przedmiotem tychże decyzji jest wniosek Z. W. z dnia 8 lipca 2013r. Z powyższego wynika, że przedmiotowa skarga nie może być uwzględniona, gdyż Wójt Gminy N. po wniesieniu skargi do Sądu wydał już orzeczenie w sprawie, w której zrzucono mu bezczynność. Stan bezczynności ustał, a tylko ten formalny aspekt sprawy podlega badaniu przez Sąd w ramach skargi na bezczynność organu. Istnieje pewna rozbieżność poglądów co do skutków prawnych ustania bezczynności organu w toku postępowania sądowego - zob. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Warszawa 2005 r., s. 496, gdzie przyjmuje się, że stan taki wywołuje konieczność oddalenia skargi, oraz odmiennie J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 235, oraz B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, str. 377 – gdzie wskazuje się, że gdy organ przestanie być bezczynny po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe i Sąd jest zobowiązany wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.. Sąd w składzie niniejszym uznaje, że stwierdzenie w dacie wyrokowania braku podstaw merytorycznych do wydania wyroku przewidzianego w art. 149 P.p.s.a, a więc zobowiązania organu do wydania w określonym terminie określonego aktu, powinno spowodować oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. (podobnie np. WSA w Opolu w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., II SAB/Op 13/2005, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 listopada 2006 r., II SAB/Wa 147/2006, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie zachodzi bowiem bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., a tylko skarga nie może zostać uwzględniona ze względu na możliwości orzecznicze przewidziane dla sądu administracyjnego w art. 149 P.p.s.a. Trzeba wskazać, że w sprawach ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej Sąd nie może przy orzekaniu brać pod uwagę innego stanu prawnego i faktycznego, niż istniejący w dacie orzekania. Skoro bezspornym jest w niniejszej sprawie, że Wójt Gminy N., wydał decyzję odmawiającą przyznania świadczenia oraz odmawiającą zmiany decyzji dotyczącej specjalistycznych usług opiekuńczych, o które Z. W. wnosił w dniu 8 lipca 2013r., to nie ma podstaw do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wykonania czynności, wskazanych w art. 149 P.p.s.a. Uwzględnienie skargi prowadziłoby natomiast do wydania drugiej decyzji w tej samej sprawie, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.