II SAB/Lu 54/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Zarządu Województwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Zarządu Województwa do załatwienia wniosku M. L. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Zarządu Województwa w załatwieniu wniosku M. L. z dnia [...] r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza na rzecz M. L. od Zarządu Województwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. L. wniósł skargę na bezczynność Zarządu Województwa L. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej o jednostkach i inwestycjach, jakie otrzymały dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013 Osi Priorytetowej VI Środowisko i Czysta Energia oraz o kwotach tego dofinansowania, objętej wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r., żądając zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku oraz zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, uznając skargę za zasadną. Wyjaśnił, że w dniu 20 kwietnia 2018 r., a zatem już po wpłynięciu skargi na bezczynność, co miało miejsce w dniu 5 kwietnia 2018 r., wydał decyzję znak: [...] odmawiającą udostępnienia skarżącemu informacji publicznych żądanych we wniosku z dnia [...] marca 2018 r. W ocenie organu, żądane informacje stanowią informacje przetworzone, dla których uzyskania konieczne jest wykazanie szczególnego interesu publicznego, czego skarżący nie dopełnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.). Skarga jest zasadna. Zarząd Województwa L. dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku M. L. o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie, w myśl § 1a tego przepisu, sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 15 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 913 ze zm.), zarząd województwa jest organem samorządu województwa. Jest zatem niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. W ocenie sądu nie budzi również wątpliwości, że żądana przez skarżącego informacja o jednostkach i inwestycjach, jakie otrzymały dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013 Osi Priorytetowej VI Środowisko i Czysta Energia, oraz o kwotach tego dofinansowania, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a/ u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W tym samym terminie, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 ustawy W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Zarząd Województwa L. nie podjął czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu skarżącemu żądanych informacji w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, ani nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia tych informacji. Organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia tych informacji dopiero w dniu 20 kwietnia 2018 r., po tym, jak otrzymał skargę na bezczynność w tym przedmiocie. Był zatem bezczynny w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Z uwagi na to, że czternastodniowy termin na rozpoznanie wniosku skarżącego został przekroczony w sposób nieznaczny, tj. o niespełna trzy tygodnie, sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w związku z tym, że zarząd województwa przestał tkwić w bezczynności już po wniesieniu skargi, a przed datą orzekania przez sąd, brak było podstaw do zobowiązania tego organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2018 r. w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Postępowanie sądowe w tym zakresie podlegało zatem umorzeniu jako bezprzedmiotowe w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63), jeśli organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, już po wniesieniu skargi na bezczynność, zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nakazujący sądowi umorzenie postępowania, które stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji.