II SAB/Lu 540/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 23 lipca 2013 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., to jest gdy skarżący złożył skargę, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Pod pojęciem "wyczerpania środków zaskarżenia" należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W myśl art. 35 § 3 w związku z art. 144 k.p.a., załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym wywołanym wniesieniem zażalenia powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania zażalenia. Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., tok instancji administracyjnej w przedmiocie bezczynności organu można uznać za wyczerpany dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w art. 37 § 2 k.p.a. Termin ten, z mocy art. 35 § 3 k.p.a., wynosi jeden miesiąc (tak postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r., II SA/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 114, cytowany przez J. Borkowskiego w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 10, Warszawa 209, s. 230). Okoliczność, że wniesienie skargi na bezczynność nie jest ograniczone żadnym terminem i może nastąpić aż do momentu, kiedy organ przestanie być w zwłoce (postanowienie NSA z 24 września 2013 r., I OZ 831/13) nie oznacza, że skarżący jest zwolniony z obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia, jaki służył mu w administracyjnym toku instancji. W związku z powyższym zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji złożone przez Z. W. w niniejszej sprawie należy uznać za nieskuteczne. Skarżący wniósł je bowiem do kolegium w dniu 22 lipca 2013 r., zaś skargę na bezczynność organu pierwszej instancji wniósł dzień później – 23 lipca 2013 r. Do dnia wniesienia skargi na bezczynność nie upłynął zatem miesięczny termin rozpoznania zażalenia, wynikający z art. 35 § 3 k.p.a., co jest równoznaczne z niewyczepraniem przez skarżącego środka zaskarżenia, jaki służył mu w administracyjnym toku instancji. Wobec powyższego skarga Z. W. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.