II SAB/Lu 56/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na przewlekłość postępowania Starosty w przedmiocie nierozpoznania wniosków dotyczących scalenia gruntów - w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata do sporządzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 lipca 2017 r. sygn. akt II SAB/Lu 56/17 p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu [...] r. (data nadania) J. H. złożył do tutejszego Sądu wniosek z dnia [...] r. o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata do sporządzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 lipca 2017 r., utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 22 czerwca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie skarżący złożył pismo oznaczone datą [...] r., zawierające żądanie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] r. Pismo to zostało potraktowane jako zażalenie na wskazane postanowienie. Rozpoznając wniosek o prawo pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną. W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, którym rozpoznano jego sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Jak wyjaśniano skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonego zażaleniem postanowienia, w myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Skoro z art. 260 § 2 p.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji, oczywistym jest, że na postanowienie sądu nie służy już zażalenie. Postanowienie takie jest prawomocne już w chwili jego wydania i tym samym kończy postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego zażalenie skarżącego na ww. postanowienie z dnia [...] r. uznać należy za niedopuszczalne i jako takie będzie ono podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Okoliczność ta przekłada się na bezzasadność wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata w celu sporządzenia (uzupełnienia) owego zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia stanowi bowiem o jego oczywistej bezzasadności. Skoro zaś przyznanie skarżącemu adwokata z urzędu miałoby nastąpić – zgodnie z intencją skarżącego – wyłącznie w celu sporządzenia tego oczywiście bezzasadnego środka zaskarżenia, dla rozpoznania wniosku w tym przedmiocie znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 247 p.p.s.a., który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.