II SAB/Lu 57/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi S. O. na bezczynność Proboszcza [...] w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na bezczynność Proboszcza Parafii p.w. [...] M. P. w S. w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia o udostepnienie informacji publicznej z 15 maja 2018 r. Uzasadniając skargę Stowarzyszenie poniosło, że w dniu 15 maja 2018 r. zwróciło się do Proboszcza z wnioskiem o udostępnienie informacji w zakresie: liczby osób pochowanych na cmentarzach w 2017 r.; rodzajów opłat cmentarnych pobieranych w 2017 r. (w tym m.in. opłaty za oddanie miejsca pod grób, za ustawienie ławki, za wycięcie drzewa, za czynności związane z pochowaniem zwłok, za wjazd pojazdów na teren cmentarza); cennika lub innego dokumentu ustalającego wysokość opłat; kwoty uzyskanych środków z opłat cmentarnych w 2017 r. Z uwagi na brak odpowiedzi na wniosek, w dniu 18 czerwca 2018 r. Stowarzyszenie skierowało wezwanie o wykonania wniosku. Na dzień wniesienia skargi, organ nie udzielił odpowiedzi. W tej sytuacji Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Proboszcza do wykonania wniosku oraz o stwierdzenie, że Proboszcz dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie mu grzywny wedle uznania sądu. W odpowiedzi na skargę Proboszcz Parafii wniósł o jej oddalenie. Proboszcz podniósł, że nie otrzymał wniosku z 15 maja 2018 r., na które powołuje się Stowarzyszenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż okoliczności sprawy nie wskazują, aby Proboszcz Parafii dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej. Co do charakteru informacji wskazanych w skardze Stowarzyszenia, należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że dane tego rodzaju stanowią informację publiczną. Pogląd ten jest już utrwalony w orzecznictwie sądowym. Pogląd ten opiera się na treści art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1473, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, w miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących. W orzecznictwie wskazuje się, że przytoczona regulacja oznacza przeniesienie zadania publicznego, jakim jest prowadzenie cmentarza, na jednostkę prowadzącą cmentarz wyznaniowy. W konsekwencji organ kościelnej osoby prawnej wykonuje zadanie publiczne i staje się podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych, dotyczących kwestii pochówku na cmentarzu wyznaniowym, w tym co do liczby osób pochowanych oraz co do opłat pobieranych z tego tytułu. Sądy podkreślają przy tym, że brak finansowania cmentarza wyznaniowego ze środków publicznych nie ma znaczenia dla kwestii obowiązku udostępnienia informacji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z 6 wrześnie 2018 r., II SAB/Kr 113/18; wyrok WSA w Gdańsku z 23 października 2018 r., II SAB/Gd 70/18; wyrok WSA w Białymstoku z 25 października 2018 r., II SAB/Bk 90/18; wyrok WSA w Poznaniu z 5 grudnia 2018 r., IV SAB/Po 118/18). Prawidłowe działanie podmiotu objętego obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej powinno wyrażać się w podjęciu w ustawowo określonym terminie jednej z czynności określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej jako: u.d.i.p.), tj. udostępnieniu informacji w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), powiadomieniu na piśmie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazaniu, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie nie sposób jednak zarzucić Proboszczowi Parafii bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego, skoro Stowarzyszenie nie wykazało, aby rzeczywiście złożyło wniosek z 15 maja 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Proboszcz Parafii stanowczo zaprzeczył, aby otrzymał wniosek Stowarzyszenia z 15 maja 2018 r. Z logicznego punktu widzenia Proboszcz nie jest w stanie udowodnić, że wniosku nie otrzymał. Nie sposób udowodnić logicznie, że wniosek do organu nie wpłynął, można dowodzić jedynie okoliczności przeciwnej, wykazując, że wbrew twierdzeniom organu, wniosek został złożony. Ciężar dowodu spoczywał zatem na Stowarzyszeniu. Stowarzyszenie nie wskazało formy, w jakiej wystąpiło z wnioskiem – czy była to forma komunikacji elektronicznej (e-mail), czy tradycyjna przesyłka pocztowa. Co więcej – Stowarzyszenie nie załączyło do skargi żadnego dowodu potwierdzającego wystąpienie z wnioskiem – ani w formie korespondencji elektronicznej, ani dowodu wysłania przesyłki pocztowej do Proboszcza Parafii. Skoro brak jest podstaw do podważenia twierdzeń Proboszcza Parafii, że nie wpłynął do niego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie sposób skutecznie zarzucać bezczynności Proboszczowi w zakresie rozpoznania wniosku. Sąd podtrzymuje tym samym swoje stanowisko wyrażone już wcześniej w sprawie o sygn. akt II SO/Lu 37/18, dotyczącej wymierzenia grzywny Proboszczowi Parafii za nieprzekazanie skargi Stowarzyszenia do sądu, w sprawie tego samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).