II SAB/Lu 58/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 2 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w zakresie bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie niniejszej. D. K.w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wywodził bezczynność Wójta Gminy w zakresie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, która winna zapaść wobec uprzedniego kasacyjnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wnosił o umorzenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, powołując okoliczność powzięcia już po wniesieniu skargi przez D. K., bowiem w dacie 03 sierpnia 2005r., kolejnej pierwszoinstancyjnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaistniałej sytuacji proceduralnej zważył, co następuje: Okoliczność, że po przywoływanym przez skarżącego kasacyjnym rozstrzygnięciu odwoławczym, powziętym w dacie maja 2005r., organ pierwszej instancji wydał kolejną decyzję rozstrzygającą pierwszoinstancyjnie wniosek o ustalenie warunków udowy, co bezsprzecznie nastąpiło już po wystąpieniu ze skargą bezczynność tegoż organu, stanowi w następstwie bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego jej mocą, w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedstawiona proceduralna ocena stanowi konsekwentną kontynuację jednolitego w rozważanej materii orzecznictwa sadwoadministracyjnego, by przywołać w tym miejscu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 października 1999r. w sprawie I SAB 91/99 LEX 54509 oraz z dnia16 marca 2000r. w sprawie I SAB 201/99 LEX 54517. Wyrażone tam jednoznaczne stanowisko wraz z powołaną u jego podstawy argumentacją zachowały walor pełnej adekwatności na gruncie obecnie obowiązującego stanu prawnego, pod rządem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro na mocy jej art. 149 uwzględnienie skargi na bezczynność może prowadzić wyłącznie do nałożenia na właściwy organ administracji obligu wydania w określonym terminie aktu administracyjnego. Aktualnie we wnioskowanym przedmiocie został już powzięty akt administracyjny, załatwiający sprawę w pierwszej instancji, co rozstrzygające. Ewentualne doń zarzuty podmiot legitymowany może zgłaszać jedynie na drodze administracyjnego postępowania odwoławczego, a w dalszej kolejności sądowoadministracyjnego. W tym miejscu wymaga też wyraźnego zaznaczenia, że przedstawiona ustawowa regulacja czyni zasadnym stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zarzutu bezczynności organu administracji także w sytuacji, gdy wydanie decyzji nastąpiło przy przekroczeniu terminu do załatwienia sprawy aktem administracyjnym. Zatem skarga w tym jurydycznym kontekście nie podlega badaniu, jako pozostającym bez wpływu na powzięte niniejszym formalnoprawne rozstrzygnięcie sądowoadministracyjne. Jego wynik nie może bowiem prowadzić do zasadnego wyeliminowania stwierdzonej podstawy dla umorzenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, a o uprzednim charakterze. Z tych względów, na mocy dyspozycji przywołanego wyżej art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.