II SAB/Lu 58/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 08 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi Z.W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nie rozpoznania pkt. 5 wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Z.W. w skardze z dnia 30 lipca 2007 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego, że wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wezwano skarżącego do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie tygodnia od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem skarżącemu przesłano urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF. W zakreślonym terminie (data na prezentacie) skarżący złożył wypełniony i podpisany urzędowy formularz winsoku o przyznanie prawa pomocy wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. W związku z tym, że w oświadczeniu skarżącego złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy znalazła się informacja dotycząca wysokości dochodów skarżącego, która biorąc pod uwagę informacje dotyczące jego dochodów uzyskane przy rozpoznawaniu wniosków skarżącego złożonych w innych sprawach budziła wątpliwości wezwano go do nadesłania, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania dokumentu poświadczającego wysokość dochodów. Skarżący nie nadesłał żądanych od niego dokumentów. Referendarz sądowy stwierdził, że: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oparte są na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Przy czym muszą być to możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie wnoszącej o jego przyznanie. Przytoczone we wniosku strony okoliczności, jak również przedstawione przez nią dokumenty powinny, zatem wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Przepis art. 255 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli oświadczenie strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczącej jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Mimo prawidłowego doręczenia skarżącemu wezwania nie nadesłał on żądanego od niego dokumentu źródłowego, który wskazywałby wysokość jego dochodu. Uniemożliwiło to porównanie jego realnych możliwości finansowych z wysokością obciążeń finansowych, które zobowiązany jest ponieść w niniejszym postępowaniu. Powoduje to również brak możliwości oszacowania wystąpienia w sprawie niniejszej określonego w zwrocie szacunkowym zawartym w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanu faktycznego, który uzasadniałby przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym przez niego zakresie. Z tego powodu referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.