II SAB/Lu 58/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 9 sierpnia 2011 r. dotyczącego przyznania usług opiekuńczych I. zobowiązuje Wójta Gminy do rozstrzygnięcia – w terminie 30 dni od daty doręczenia akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku – wniosku skarżącego zawartego w pkt. II pisma z dnia 9 sierpnia 2011 r., złożonego w Urzędzie Gminy w tej samej dacie, o przyznanie usług opiekuńczych; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Z. W. w dniu 15 września 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy N. polegającą na niezałatwieniu jego wniosku zawartego w pkt. II pisma dnia 9 sierpnia 2011 r., złożonego w organie w tej samej dacie, o przyznanie usług opiekuńczych. W skardze oraz w pismach procesowych złożonych w Sądzie w dniu 4 listopada 2011 r. i 29 grudnia 2011 r. zarzucił, iż z treści wskazanego wyżej wniosku wynika jasno, że dotyczył on przyznania usług specjalistycznych zwykłych. Skarżący podkreślił, iż wydana z upoważnienia Wójta Gminy N. decyzja z dnia 6 września 2011 r., nr [...], odmawiająca zmiany decyzji własnej z dnia 3 stycznia 2011 r., nr [...], przyznającej skarżącemu specjalistyczne usługi opiekuńcze, została wydana w innym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N., działający z upoważnienia Wójta Gminy N., wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ podkreślił, iż wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotowy wniosek z dnia 9 sierpnia 2011 r. został rozpatrzony wskazaną wyżej decyzją organu z dnia 6 września 2011 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Wbrew stanowisku Wójta Gminy N. nie można uznać, że wniosek skarżącego zawarty w pkt. II pisma z dnia 9 sierpnia 2011 r., złożonego w organie w tym samym dniu, został rozpoznany decyzją tego organu z dnia 6 września 2011 r., nr [...]. Decyzją tą Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Wójta Gminy N., po rozpoznaniu wniosków skarżącego dnia 3 lipca 2011 r. (data wpływu 4 lipca 2011 r.) i 9 sierpnia 2011 r., na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił zmiany decyzji własnej z dnia 3 stycznia 2011 r., nr [...], przyznającej wnioskodawcy specjalistyczne usługi opiekuńcze. Należy wskazać, iż we wskazanym wyżej piśmie z dnia 9 sierpnia 2011 r. skarżący zawarł dwa odrębne żądania: - pierwsze (oznaczone jako "I wniosek"), dotyczące "zorganizowania i świadczenia usług w miejscu zamieszkania w związku z decyzją administracyjną z dnia 3 stycznia 2011 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych", - drugie (oznaczone jako "II wniosek"), dotyczące "orzeczenia usług opiekuńczych przyznanych przez Komisję Lekarską" (k. 1 akt adm.). W ocenie Sądu, z treści przedmiotowego wniosku nie wynika, by dotyczył on zmiany – w trybie art. 155 k.p.a. – wskazanej wyżej decyzji ostatecznej. Przede wszystkim we wniosku tym skarżący domagał się udzielenia pomocy w formie "usług opiekuńczych", nie zaś "specjalistycznych usług opiekuńczych". Z art. 36 pkt 2 lit. "l" i "m" ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) wynika wyraźnie, że "usługi opiekuńcze" oraz "specjalistyczne usługi opiekuńcze" stanowią odrębne świadczenia niepieniężne z pomocy społecznej. Usługi opiekuńcze, w myśl art. 50 ust. 3 tejże ustawy, obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem. Specjalistyczne usługi opiekuńcze, w świetle art. 50 ust. 4 ustawy, stanowią usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym. Żądanie przyznania usług opiekuńczych nie jest więc w żadnym wypadku tożsame z żądaniem przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych. Za przyjęciem stanowiska organu nie może również przemawiać powołanie się przez skarżącego – w treści przedmiotowego wniosku – na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2011 r., [...], którą organ ten odmówił zmiany decyzji własnej z dnia 1 marca 2011 r., nr [...], utrzymującej w mocy wskazaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji z dnia 3 stycznia 2011 r. przyznającą specjalistyczne usługi opiekuńcze. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium podniosło, iż usługi opiekuńcze oraz specjalistyczne usługi opiekuńcze, ze względu na swoją specyfikę, stanowią odrębny przedmiot postępowań administracyjnych. Dlatego też, zdaniem Kolegium, "jeśli osoba mająca przyznany jeden rodzaj usług chce zmienić rodzaj usług lub mieć świadczone oba rodzaje usług, winna złożyć stosowny wniosek o ich przyznanie" (k. 4 akt adm.). Organ odwoławczy w uzasadnieniu powyższej decyzji wskazał zatem wyraźnie skarżącemu na możliwość złożenia wniosku w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych obok – bądź zamiast – przyznanych mu specjalistycznych usług opiekuńczych. Skarżący, odwołując się do powyższego stwierdzenia, skorzystał z tej możliwości, składając omawiany wniosek. Nawet gdyby organ administracji powziął wątpliwości, co do treści żądania zawartego w tym wniosku, to winien był zwrócić się do skarżącego w celu sprecyzowania wniosku, w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem jeżeli podanie nie wskazuje precyzyjnie żądania wnoszącego, należy wezwać tę osobę do usunięcia powyższego braku w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skoro organ tego nie uczynił, to nie może obecnie twierdzić, iż wniosek ten – wbrew jego wyraźnemu brzmieniu – dotyczy zmiany decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. z dnia 3 stycznia 2011 r., nr [...]. Ubocznie jedynie należy zauważyć, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się również inne pismo skarżącego datowane na 9 sierpnia 2011 r., które zostało złożone w Ośrodku Pomocy Społecznej w N. w dniu 10 sierpnia 2011 r. Z treści tegoż pisma wynika, iż stanowi ono wniosek o uchylenie wskazanej wyżej decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. w dniu 3 stycznia 2011 r., nr [...] (k. 2 akt adm.). Nie ulega jednak wątpliwości, że jest to odrębny wniosek od złożonego dzień wcześniej wniosku, którego nierozpoznania dotyczy złożona w niniejszej sprawie skarga. Stwierdzić jednocześnie należy, że zachowane zostały warunki formalne wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie. Skarżący, przed wniesieniem skargi na bezczynność, w dniu 31 sierpnia 2011 r. złożył do organu wyższego stopnia zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (k. 7 akt adm.). Uznając skargę za zasadną, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd zobowiązał Wójta Gminy N. do rozstrzygnięcia – w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem – wniosku skarżącego zawartego w pkt. II pisma dnia 9 sierpnia 2011 r., złożonego w organie w tej samej dacie, o przyznanie usług opiekuńczych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy kopia przedmiotowego wniosku zdaje się wskazywać, że oryginał tego wniosku nie został podpisany przez skarżącego. Kwestia ta wymaga wyjaśnienia przez organ, albowiem gdyby okoliczność ta potwierdziła się, to w takim przypadku organ administracji byłby zobowiązany do wezwania skarżącego – na podstawie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. – do podpisania wniosku, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia go rozpoznania. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).