II SAB/Lu 60/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] r. dotyczącego przyznania świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy wskazując, iż organ ten dotychczas nie rozpatrzył jego wniosku z dnia [...] r. (data złożenia). W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wskazał, iż przedmiotowy wniosek został rozpatrzony i w tym zakresie zostały wydane przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej decyzje administracyjne z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Nadto organ zaznaczył, iż powyższa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sygn. akt II SAB/Lu 1/06). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga musiała zostać odrzucona, albowiem jej rozpoznanie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Jednakże, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie Sąd biorąc pod uwagę twierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę ustalił, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie toczyło się już postępowanie oznaczone sygn. akt II SAB/Lu 1/06, w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w zakresie nierozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] r. (data złożenia do organu [...] r.). Postępowanie to zostało prawomocnie zakończone wyrokiem z dnia [...] r. oddalającym skargę, a tym samym korzysta z przymiotu powagi rzeczy osądzonej i tak też należy je traktować. Wcześniejsze prawomocne rozstrzygnięcie Sądu tożsamej sprawy stwarza stan rzeczy osądzonej w rozumieniu przywołanego art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii. Instytucja powagi rzeczy osądzonej nie narusza prawa strony do sadu, służy jedynie pewności prawa i zapobiega notorycznemu wznawianiu sporów "o to samo" między tymi samymi stronami o ten sam przedmiot. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.