II SAB/Lu 60/09

Lublin, dnia 21 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 2 maja 2005 r. w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a : przyznać Z. W. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej . Pismem z dnia 23 lipca 2009 r. Z. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nie rozpatrzenia wniosku z dnia 2 maja 2005 r. dotyczącego przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Skarżący złożył jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Z. W . Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia Sąd oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. Postanowienie to zostało przez stronę zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który orzeczeniem z dnia 15 października 2009 r. (I OZ 960/09) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek o przyznanie prawa pomocy tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 23 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Również to postanowienie zostało zaskarżone do NSA, który postanowieniem z dnia 25 listopada 2009 r. (I OZ 1082/09) uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołanej dalej jako "ppsa"), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wniosek Z. W. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 245 § 1-3 ppsa, przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej strony możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Należy podkreślić, że muszą to być możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przyznania prawa pomocy spoczywa na stronie wnoszącej o jego przyznanie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Skarżący ma wprawdzie stały miesięczny dochód w postaci renty w wysokości 675 zł, jest ona jednak tak niska, że w żadnym wypadku nie pozwoli na pokrycie kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika bez uszczerbku niezbędnych kosztów utrzymania skarżącego. W tej sytuacji wniosek Z. W. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.