II SAB/Lu 603/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi Z.W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej oddala skargę W dniu 26 sierpnia 2013 r. Z. W. złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy N. polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 25 lipca 2013 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej w postaci: 1) usług opiekuńczych, 2) świadczenia pieniężnego na zakup żywności, 3) zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 182, dalej zwanej u.p.s.), 4) specjalnych zasiłków celowych na podstawie art. 41 pkt 1 i 2 u.p.s., 5) pomocy rzeczowej lub pieniężnej w celu ekonomicznego usamodzielnienia, 6) zasiłku stałego oraz 7) zasiłku okresowego, a także o zmianę decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych. Skarżący wyczerpał tryb wniesienia skargi na bezczynność, składając w dniu 14 sierpnia 2013 r. zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji, które Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. – postanowieniem z dnia [...] – uznało za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę kolegium wniosło o jej oddalenie, przedstawiając tok postepowania organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Organ podniósł, że wnioskiem z dnia 25 lipca 2013 r. Z. W. zwrócił się do organu pomocy społecznej w N. o przyznanie szeregu świadczeń z pomocy społecznej oraz o zmianę decyzji z dnia [...], znak: [...]. Jednocześnie skarżący zażądał wyłączenia od rozpoznania sprawy pracowników socjalnych H. L. i E. W. Postanowieniem dnia [...], znak: [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. odmówił wyłączenia tych pracowników od rozpoznania wniosku Z. W. z dnia 25 lipca 2013 r. Dnia 31 lipca 2013 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. poinformował Z. W. o terminie wizyty pracowników socjalnych w miejscu zamieszkania w dniu 8 sierpnia 2013 r. w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W dniu 8 sierpnia 2013 r. pracownicy socjalni w asyście funkcjonariuszy Policji przyjechali do miejsca zamieszkania skarżącego w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, lecz nikt nie otworzył im drzwi. Z wizyty została sporządzona notatka służbowa. Pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wezwał Z. W. do przedłożenia niezbędnych dowodów potwierdzających jego sytuację życiową. Z.W.nie udzielił organowi żadnej informacji. W dniu 20 sierpnia 2013 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N., działający z upoważnienia Wójta Gminy N., wydał dwie decyzje: pierwszą - znak: [...], w której odmówił przyznania skarżącej objętych tym wnioskiem świadczeń oraz drugą – znak: [...], w której odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...], znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu jako bezzasadna. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ administracji publicznej nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Celem skargi na bezczynność jest spowodowanie ustania stanu bezczynności (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2008 r., I SAB/Wa 205/07, (w:) Lex nr 479291). Wskazać należy, że uwzględniając skargę na bezczynność, sąd administracyjny stosuje środki przewidziane w art. 149 § 1 p.p.s.a. Zobowiązuje on w szczególności organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd ma obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do treści art. 35 § 2 i § 3 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym podjęciu kilku nieudanych prób uzyskania od skarżącego informacji o jego sytuacji osobistej i materialnej, Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N., działając z upoważnienia Wójta Gminy N., decyzjami z dnia [...] odmówił przyznania skarżącemu świadczeń objętych wnioskiem z dnia 25 lipca 2013 r. oraz odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...], znak: [...]. Z powyższego wynika, iż Wójt Gminy N. nie dopuścił się bezczynności w rozpoznawanej sprawie. Organ administracji rozstrzygnął bowiem w przedmiocie wniosków skarżącego z dnia 25 lipca 2013 r., nie przekraczając przy tym miesięcznego terminu rozpoznania sprawy, określonego w art. 35 § 3 k.p.a. (25 lipca 2013 r. – 20 sierpnia 2013 r.). Co istotne, przedmiotowe decyzje zostały wydane przed wniesieniem przez skarżącego skargi na bezczynność organu pierwszej instancji do tutejszego sądu, co miało miejsce w dniu 26 sierpnia 2013 r. W postępowaniu toczącym się w sprawach ze skarg na bezczynność sąd nie zajmuje stanowiska dotyczącego merytorycznej treści rozstrzygnięcia, a ocenia jedynie, czy rozstrzygnięcie takie zostało wydane. Tym samym skarga na bezczynność organu, która została wniesiona po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, podlegać musi oddaleniu jako nieuzasadniona. W związku z powyższym sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, jak w sentencji.