II SAB/Lu 61/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Niemce w przedmiocie usług opiekuńczych postanawia: odrzucić skargę. Z. W. (strona, skarżący) pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Niemce (Wójt) w przedmiocie przyznania świadczenia w postaci usług opiekuńczych, specjalistycznych usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Skarga dotyczy wniosku strony z dnia 3 grudnia 2022 r. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, "p.p.s.a."). W dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w sprawie o sygn. II OPS 5/19 podjął następującą uchwałę: wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny zanegował tym samym pogląd o dopuszczalności nielimitowanego żadnym terminem orzekania w przedmiocie bezczynności. W związku z powyższym kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny. Analogiczne wnioski należy poczynić w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania. Wynika to wprost z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21, zgodnie z którą skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna (por. postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22). W rozpoznawanej sprawie zachodzi opisana wyżej sytuacja, gdyż skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona po wydaniu decyzji w sprawie. Wnioskiem z 3 grudnia 2022 r. skarżący zwrócił się o przyznanie świadczenia w postaci usług opiekuńczych, specjalistycznych usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r., strona złożyła ponaglenie. Decyzją z 22 kwietnia 2025 r. (znak: OPS-PS.4530.4.2025) Wójt, po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 3 grudnia 2022 r. odmówił przyznania skarżącemu usług opiekuńczych, specjalistycznych usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Decyzja została wysłana za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 24 kwietnia 2025 r., a doręczona skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł skargę w dniu 28 kwietnia 2025 r. (data stempla pocztowego na przesyłce zawierającej skargę), a zatem już po wydaniu decyzji w sprawie. Skoro w dacie wniesienia skargi organ załatwił już sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji, zachodziła pierwotna, bo istniejąca w dniu wniesienia skargi, bezprzedmiotowość postępowania. W rozpoznawanej sprawie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. inna przyczyna niedopuszczalność skargi. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, bowiem wcześniej wydał decyzję w sprawie objętej skargą. Z powyższych względów sąd orzekł jak w sentencji.