II SAB/Lu 62/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z [...] lipca 2019 r. Z. S. (dalej jako: skarżący) zwrócił się do Prezesa Sądu o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie daty wpływu do Sądu aktu oskarżenia w sprawie PR [...] i wydania jego kserokopii. Ponadto skarżący zażądał wydania kserokopii decyzji przydzielającej sędziemu P. C. do referatu przedmiotowej sprawy i podanie podstaw tego przydziału; aktu powierzenia sędziemu P. T. funkcji Przewodniczącego II Wydziału Karnego oraz funkcji Wiceprezesa Sądu; aktów powołania P. T. i P. C. na stanowiska sędziów Sądu Rejonowego w [...] delegacji sędziego P. T. do Sądu Okręgowego w Z.. Skarżący wskazał, że żądane informacje "pozwolą na wyjaśnienie okoliczności wsobnego rozpoznania w obu instancjach tej samej sprawy przez tego samego sędziego". Informacje dotyczące wpływu aktu oskarżenia do Sądu oraz przydzielenia sprawy sędziemu sprawozdawcy zostały podane skarżącemu w pismach Prezesa Sądu z [...] lipca i [...] lipca 2019 r. W odniesieniu do pozostałych żądań, wspomnianym pismem z [...] lipca 2019 r. Prezes Sądu poinformował, że informacje te nie stanowią informacji publicznej, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie, której skarżący jest osobiście zainteresowany. Pismem z [...] lipca 2019 r. Z. S. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu, zarzucając, że Prezes nie udostępnił w ustawowym terminie, na wniosek skarżącego z [...] lipca 2019 r., informacji publicznych związanych z powołaniem wymienionych we wniosku osób do pełnienia funkcji publicznych. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w K. wniósł o jej dorzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Prezes podniósł, że skarżący nie dopełnił wymogu ponaglenia organu, którego bezczynność zarzuca, przed wniesieniem skargi do sądu. Z kolei uzasadniając stanowisko o niezasadności skargi Prezes wyjaśnił, że przyjmując, iż przedmiotowe informacje nie stanowią "informacji publicznych" w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.) miał na względzie fakt, że informacje te dotyczą sprawy, w której skarżący ma status strony (sygn. akt II K [...]). W sprawie tej zapadły wyroki, które zawierają jednoznacznie niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcia w postaci prawomocnego skazania za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. Wnioskodawca wskazał w swym wniosku wprost, że żądane informacje mają mu służyć do wyjaśnienia okoliczności związanych właśnie z tymi rozstrzygnięciami. Tryb określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Sprawami publicznymi nie są zaś konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby. Wnioskodawca zwracając się do Prezesa Sądu o przedmiotowe informacje w sposób nie budzący wątpliwości nie kierował się zainteresowaniem sprawą publiczną, co znalazło wyraz w treści jego pisma. Przedmiotem żądania skarżącego jest realizacja własnych interesów i to jest rzeczywistym powodem jego wniosku, na co sam wprost wskazał w piśmie z [...] lipca 2019 r. W związku z tym wniosek, jako nie dotyczący sprawy publicznej nie mógł być rozpoznany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niezasadny jest wniosek Prezesa Sądu o odrzucenie skargi, gdyż skarga na bezczynność nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. Jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie, opierający się na treści przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że przepisy Kodeksu nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), a w związku z tym również do bezczynności w zakresie podjęcia takich czynności przez organ. W związku z tym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a zatem wyłączony jest obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. (por. przykładowo w najnowszym orzecznictwie: wyrok WSA we Wrocławiu z 15 grudnia 2017 r., IV SAB/Wr 209/17; wyrok WSA w Rzeszowie z 6 lutego 2018 r., II SAB/Rz 185/17; wyrok WSA w Kielcach z 8 lutego 2018 r., II SAB/Ke 86/17; wyrok WSA w Krakowie z 9 kwietnia 2018 r., II SAB/Kr 19/18; wyrok WSA w Gliwicach z 17 maja 2018 r., IV SAB/Gl 68/18; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 30 maja 2018 r., II SAB/Go 27/18; powoływane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w bazie CBOSA, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do meritum sprawy należy na wstępie przypomnieć, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Uwzględnienie skargi na bezczynność wymaga stwierdzenia, że Prezes Sądu był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z [...] lipca 2019 r. Ocena w tym zakresie jest determinowana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. W katalogu podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) ustawodawca wymienił w pierwszej kolejności władze publiczne. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ulega wątpliwości, że Prezes Sądu jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Z faktu tego nie wynika jednak automatycznie, że Prezes Sądu jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Aby taki obowiązek powstał trzeba w warunkach konkretnej sprawy ustalić, że żądana przez dany podmiot informacja ma charakter informacji publicznej. Odwołując się ponownie do wyrażanych w orzecznictwie poglądów należy zauważyć, że jedynie publiczny charakter żądanej informacji uzasadnia przekonanie, iż podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06, wyrok NSA z 22 czerwca 2010 r., I OSK 385/10). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie do powoływanego wyżej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA z 28 października 2009 r. I OSK 545/09; z 18 listopada 2009 r., I OSK 947/09; z 9 października 2010 r., I OSK 173/09; z 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11; z 21 czerwca 2012 r., I OSK 769/12; z 17 lipca 2012 r., I OSK 846/12; z 10 października 2012 r., I OSK 1500/12; z 24 października 2012 r., I OSK 1284/11; z 30 października 2012 r., I OSK 1696/12). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., I OSK 1359/18). W ocenie Sądu okoliczności rozpoznawanej sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, że celem Skarżącego jest uzyskanie informacji w jego indywidualnej sprawie, służącej jego indywidualnym interesom, nie mającej nic wspólnego ze sprawą publiczną. Nie sposób nie zgodzić się z Prezesem Sądu, że skarżący żąda informacji dotyczących osób orzekających w sprawie, w której był stroną (oskarżonym), a informacje te mają posłużyć wyjaśnieniu okoliczności rozpoznania tych spraw. Żądania skarżącego nie dotyczą problemów czy kwestii, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub są ważne dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem żądań jest ochrona indywidualnych interesów skarżącego. Żądane informacje nie są zatem informacją publiczną, gdyż w zaistniałych okolicznościach nie dotyczą sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz sprawy prywatnej skarżącego. Konkluzją tych rozważań jest stwierdzenie, że Prezes Sądu nie miał obowiązku udostępnienia informacji wskazanych przez skarżącego w piśmie z [...] lipca 2019 r., nie można zatem skutecznie zarzucać organowi bezczynności. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.