II SAB/Lu 62/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Parafii Rzymskokatolickiej pw. R. Ś. A. w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Parafii Rzymskokatolickiej pw. R. Ś. A. w C. do udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 21 lutego 2025 r; II. stwierdza, że bezczynność Parafii Rzymskokatolickiej pw. R. Ś. A. w C. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Parafii Rzymskokatolickiej pw. R. Ś. A. w C. na rzecz skarżącego A. W. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 21 lutego 2025 r. A. W. (dalej: skarżący) wystąpił do Parafii pw. R. Ś. A. w C. reprezentowanej przez Proboszcza z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizacji zadania pod nazwą: "Rewitalizacja ogrodzenia przy kościele pw. R. Ś.. A. w C." w ramach Rządowego Programu Odbudowy Zabytków w postaci: 1) wskazania daty zawarcia umowy (o ile umowa taka została zawarta) z Wykonawcą wybranym przez Zamawiającego do realizacji wyżej wymienionego zadania inwestycyjnego; 2) przesłania skanu/kserokopii umowy, o której mowa w punkcie 1 niniejszego pisma (o ile umowa taka została zawarta); 3) przesłania skanu/kserokopii wszystkich dokumentów złożonych przez Wykonawcę: Zakład Usługowo-Handlowo-Budowlany M. T., ul. [...],[...] K., NIP: [...] w ramach Zapytania Ofertowego dotyczącego realizacji zadania pod nazwą: "Rewitalizacja ogrodzenia przy kościele pw. R. Ś.. A. w C."; 4) przesłania skanu/kserokopii wszystkich dokumentów kierowanych przez Zamawiającego do Wykonawcy: Zakład Usługowo-Handlowo-Budowlany M. T., ul. [...], [...] K., NIP: [...], w ramach Zapytania Ofertowego dotyczącego realizacji zadania pod nazwą: "Rewitalizacja ogrodzenia przy kościele pw. R. Ś.. A. w C.". Pismem z dnia 21 marca 2025 r. skarżący ponaglił Parafię pw. R. Ś. A. w C., aby ta przesłała żądane przez niego informacje. Pismem z 3 kwietnia 2025 r. Parafia reprezentowana przez Proboszcza wskazała, że umowa, o której mowa w punkcie pierwszym, o wartości 3 199 500 zł, została zawarta 18 grudnia 2024 r., zaś w pozostałym zakresie poinformował, że dokumenty przekazane w postępowaniu stanowią dokumentację wewnętrzną Parafii i oferentów i że zawiera ona dane przedsiębiorców. Udostępnienie tych danych innym podmiotom wymaga zgody przedsiębiorców, którzy złożyli oferty. W dniu 12 maja 2025 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Parafii, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) i wnosząc o zobowiązanie Parafii do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że bezczynność Parafii nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od Parafii na rzecz skarżącego kwoty 2000 zł oaz zasądzenie od Parafii wszystkich kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Parafia wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz Parafii kosztów postępowania. Parafia wskazała, że cała wskazana we wniosku z 21 lutego 2025 r. dokumentacja została udostępniona skarżącemu w żądanej przez niego formie, tj. e-mailem. Tym samym żądanie udostępnienia dokumentacji, którą skarżący otrzymał, jest bezprzedmiotowe. Parafia podniosła, że NSA w uchwale 7 sędziów II OPS 5/19 z 22 czerwca 2020 r. stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest częściowo zasadna. Organ dopuścił się bowiem bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 21 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie bezsporne jest, że Parafia jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), które niewątpliwie mają status informacji publicznych jako dotyczące realizacji zadania z wykorzystaniem środków publicznych z Rządowego Programu Odbudowy Zabytków (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d/ u.d.i.p.). W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznych, że dana informacja nie jest informacją publiczną, że organ lub podmiot obowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma zatem miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Parafia nie podjęła czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu stronie skarżącej żądanych we wniosku informacji, nie wydała decyzji odmawiającej udostępnienia tych informacji, ani nie powiadomiła pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. W związku z tym, że wniosek został skierowany do Parafii w dniu 21 lutego 2025 r., to termin na jego załatwienie upływał 7 marca 2025 r. Skoro organ wystosował odpowiedź na pytanie zawarte w punkcie 1 wniosku dopiero w dniu 3 kwietnia 2025 r., zaś informacji objętych punktami: 2, 3 i 4 wniosku – w dniu 28 maja 2025 r., to oznacza, że pozostawał w bezczynności i w tym zakresie skarga jest zasadna. W związku z powyższym, uznając, że organ – wprawdzie po terminie, ale wywiązał się z obowiązku udostępnienia skarżącemu informacji publicznych objętych wnioskiem z 21 lutego 2025 r., Sąd umorzył postepowanie w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia tych informacji jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt I sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). W zaniechaniu organu nie można bowiem dostrzec takich cech, które mogłyby stać się podstawą do oceny, że w sprawie doszło do celowego lub uporczywego naruszania praw podmiotowych skarżącego. Bezczynność Parafii jest wynikiem błędu polegającego na przyjęciu, że dokumenty objęte wnioskiem są dokumentami wewnętrznymi, zawierającymi tajemnice przedsiębiorstwa, i w związku z tym nie podlegającymi udostępnieniu, nie zaś jego złej woli czy lekceważącego traktowania skarżącego. W świetle powyższego również upływu trzymiesięcznego okresu od daty złożenia wniosku do daty udostępnienia pełnej objętej wnioskiem informacji nie sposób uznać za rażące opóźnienie w załatwieniu wniosku. Ponadto żądana informacja została w całości skarżącemu udostępniona. Z uwagi na brak znamion rażącego naruszenia prawa w zachowaniu organu Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu nie ma racjonalnych powodów, aby piętnować błędy organu nie mające charakteru rażącego poprzez przyznanie sumy pieniężnej na rzecz skarżącego. Takie instrumenty powinny być stosowane wyłącznie w przypadku rażącego naruszenia prawa przejawiającego się w istotnym lekceważeniu obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takiego zachowania nie można przypisać Parafii w rozpoznawanej sprawie. W zakresie tych żądań skarga została zatem oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł Sąd orzekł w pkt IV wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.