II SAB/Lu 660/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. C. na bezczynność Spółki Akcyjnej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - w zakresie wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 15 stycznia 2014 r. o zasądzenie kosztów postępowania p o s t a n a w i a oddalić wniosek. S. C. – reprezentowany przez [...] Ł. B. – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. Sąd uwzględnił powyższą skargę, zobowiązując Spółkę do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji. Jednocześnie w pkt III sentencji wyroku Sąd zasądził od S.A. na rzecz skarżącego kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego). W dniu 14 lutego 2014 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo [...] M. N. z dnia 15 stycznia 2014 r., zawierające informację, iż w dniu 7 stycznia 2014 r. został on umocowany przez S. C. do występowania w jego imieniu w niniejszej sprawie. Pełnomocnik strony załączył do przedmiotowego pisma udzielone mu pełnomocnictwo oraz oświadczenie skarżącego z dnia 7 stycznia 2014 r. o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego Ł. B.. Zgłaszając swój udział w sprawie radca prawny M. N. wniósł jednocześnie o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu opłaty od pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika strony skarżącej z dnia 15 stycznia 2014 r. o zasądzenie kosztów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Art. 210 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Mając na uwadze treść powyższych przepisów stwierdzić należy, że rozpoznawany wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, zawarty w piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r., nie zasługuje na uwzględnienie już choćby z tego względu, że został złożony po zamknięciu rozprawy i wydaniu wyroku kończącego w niniejszej sprawie postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Niezależnie jednak od tego wskazać należy, że przedmiotowy wniosek jest drugim wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania złożonym w niniejszej sprawie przez pełnomocnika strony skarżącej. Poprzedni wniosek w tym przedmiocie został zawarty w skardze, a następnie uwzględniony w wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r. W orzeczeniu tym Sąd zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania obejmujące koszty zastępstwa procesowego. Okoliczność, iż po wydaniu wyroku skarżący wypowiedział pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi i udzielił je innemu radcy prawnemu nie może mieć wpływu na wysokość zasądzonych kosztów i nie uzasadnia zasądzenia dodatkowych kosztów obejmujących wynagrodzenie i koszt wydatków dla drugiego pełnomocnika, bowiem w świetle art. 205 § 2 p.p.s.a., nawet gdy strona jest równocześnie reprezentowana przez kilku pełnomocników, do poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania zalicza się i tak wynagrodzenie i wydatki tylko jednego z nich. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 160 w zw. z art. 200, art. 205 § 2 i art. 210 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.